Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ takbir aytganlarida namozni istiftoh bilan boshlar va soʻng shunday der edilar: «Vajjahtu vajhiya lillaziy fataras-samavati val-arza hanifan musliman va ma ana minal-mushrikin. Inna salatiy va nusukiy va mahyaya va mamatiy lillahi Rabbil-alamin, la sharika lahu, va bizalika umirtu va ana minal-muslimin. Allohumma la ilaha illa Anta, Anta Robbiy va ana abduka, zalamtu nafsiy vaʼtaraftu bizanbiy, fagʻfir liy zunubiy jamian, la yagʻfiruz-zunuba illa Anta, vahdiniy li-ahsanil-axlaq, la yahdiy li-ahsaniha illa Anta, vasrif anniy sayyiaha, la yasrifu anniy sayyiaha illa Anta, tabarakta va taalayta, astagʻfiruka va atubu ilayka». U zot rukuʼ qilganlarida: «Allohumma laka rakaʼtu va bika amantu va laka aslamtu, xashaa laka samʼiy va basariy va muxxiy va izamiy va asabiy», der edilar. Rukuʼdan boshlarini koʻtarganlarida: «Samiallohu liman hamidah, Robbana va lakal-hamd, milʼas-samavati val-arzi va ma baynahuma va milʼa ma shiʼta min shayʼin baʼd», der edilar. Sajda qilganlarida: «Allohumma laka sajadtu va bika amantu va laka aslamtu, sajada vajhiya lillaziy xalaqahu fasavvarahu fa-ahsana suvarahu fashaqqa samʼahu va basarahu, fatabarakallohu ahsanul-xaliqin», der edilar. Namozdan salom berganlarida: «Allohummagʻfir liy ma qaddamtu va ma axxartu va ma asrartu va ma aʼlantu va ma asraftu va ma Anta aʼlamu bihi minniy, Antal-Muqaddimu va Antal-Muaxxiru, la ilaha illa Anta», der edilar.Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ такбир айтганларида намозни истифтоҳ билан бошлар ва сўнг шундай дер эдилар: «Важжаҳту важҳия лиллазий фатарас-самавати вал-арза ҳанифан муслиман ва ма ана минал-мушрикин. Инна салатий ва нусукий ва маҳяя ва маматий лиллаҳи Раббил-аламин, ла шарика лаҳу, ва бизалика умирту ва ана минал-муслимин. Аллоҳумма ла илаҳа илла Анта, Анта Роббий ва ана абдука, заламту нафсий ваътарафту бизанбий, фағфир лий зунубий жамиан, ла яғфируз-зунуба илла Анта, ваҳдиний ли-аҳсанил-ахлақ, ла яҳдий ли-аҳсаниҳа илла Анта, васриф анний саййиаҳа, ла ясрифу анний саййиаҳа илла Анта, табаракта ва таалайта, астағфирука ва атубу илайка». У зот рукуъ қилганларида: «Аллоҳумма лака ракаъту ва бика аманту ва лака асламту, хашаа лака самъий ва басарий ва муххий ва изамий ва асабий», дер эдилар. Рукуъдан бошларини кўтарганларида: «Самиаллоҳу лиман ҳамидаҳ, Роббана ва лакал-ҳамд, милъас-самавати вал-арзи ва ма байнаҳума ва милъа ма шиъта мин шайъин баъд», дер эдилар. Сажда қилганларида: «Аллоҳумма лака сажадту ва бика аманту ва лака асламту, сажада важҳия лиллазий халақаҳу фасаввараҳу фа-аҳсана сувараҳу фашаққа самъаҳу ва басараҳу, фатабаракаллоҳу аҳсанул-халиқин», дер эдилар. Намоздан салом берганларида: «Аллоҳуммағфир лий ма қаддамту ва ма аххарту ва ма асрарту ва ма аъланту ва ма асрафту ва ма Анта аъламу биҳи минний, Антал-Муқаддиму ва Антал-Муаххиру, ла илаҳа илла Анта», дер эдилар.