حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ الْحَنَفِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا الضَّحَّاكُ بْنُ عُثْمَانَ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ قَالَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ اللُّقَطَةِ فَقَالَ عَرِّفْهَا سَنَةً فَإِنْ اعْتُرِفَتْ فَأَدِّهَا وَإِلَّا فَاعْرِفْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا وَعَدَدَهَا وَإِلَّا فَكُلْهَا فَإِنْ اعْتُرِفَتْ فَأَدِّهَا
Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺdan luqata haqida soʻraldi. U zot: «Uni bir yil eʼlon qil; agar egasi tanib olsa, uni topshir. Boʻlmasa, uning idishi, bogʻichi va sonini bilib ol, soʻng uni yegin. Agar keyin egasi tanib olsa, uni unga topshir», dedilar.Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺдан луқата ҳақида сўралди. У зот: «Уни бир йил эълон қил; агар эгаси таниб олса, уни топшир. Бўлмаса, унинг идиши, боғичи ва сонини билиб ол, сўнг уни егин. Агар кейин эгаси таниб олса, уни унга топшир», дедилар.