حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ الرَّبِيعِ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ كَثِيرٍ الشَّامِيُّ مِنْ أَهْلِ فِلَسْطِينَ عَنْ امْرَأَةٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهَا فُسَيْلَةُ قَالَتْ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمِنْ الْعَصَبِيَّةِ أَنْ يُحِبَّ الرَّجُلُ قَوْمَهُ قَالَ لَا وَلَكِنْ مِنْ الْعَصَبِيَّةِ أَنْ يُعِينَ الرَّجُلُ قَوْمَهُ عَلَى الظُّلْمِ
Fusaylaning otasi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men Rasululloh ﷺdan: «Ey Allohning Rasuli, kishining oʻz qavmini sevishi asabiylikdanmi?» deb soʻradim. U zot: «Yoʻq, lekin kishining oʻz qavmiga zulmda yordam berishi asabiylikdandir», dedilar.Фусайланинг отаси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан: «Эй Аллоҳнинг Расули, кишининг ўз қавмини севиши асабийликданми?» деб сўрадим. У зот: «Йўқ, лекин кишининг ўз қавмига зулмда ёрдам бериши асабийликдандир», дедилар.