حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ الرَّبِيعِ قَالَ حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ كَثِيرٍ الشَّامِيُّ مِنْ أَهْلِ فِلَسْطِينَ عَنِ امْرَأَةٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهَا فَسِيلَةُ أَنَّهَا قَالَتْ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمِنَ الْعَصَبِيَّةِ أَنْ يُحِبَّ الرَّجُلُ قَوْمَهُ قَالَ لَا وَلَكِنْ مِنْ الْعَصَبِيَّةِ أَنْ يَنْصُرَ الرَّجُلُ قَوْمَهُ عَلَى الظُّلْمِقَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ سَمِعْتُ مَنْ يَذْكُرُ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ أَبَاهَا يَعْنِي فَسِيلَةَ وَاثِلَةُ بْنُ الْأَسْقَعِ وَرَأَيْتُ أَبِي جَعَلَ هَذَا الْحَدِيثَ فِي آخِرِ أَحَادِيثِ وَاثِلَةَ فَظَنَنْتُ أَنَّهُ أَلْحَقَهُ فِي حَدِيثِ وَاثِلَةَ
Fusaylaning otasi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men Rasululloh ﷺdan: «Ey Allohning Rasuli, kishining oʻz qavmini sevishi asabiylikdanmi?» deb soʻradim. U zot: «Yoʻq, lekin kishining oʻz qavmiga zulmda yordam berishi asabiylikdandir», dedilar. Abu Abdurrahmon aytdi: Men ilm ahlidan baʼzilarining, uning — yaʼni Fusaylaning — otasi Vosila ibn al-Asqaʼ ekanini zikr qilganlarini eshitdim. Otamning bu hadisni Vosilaning hadislari oxirida keltirganini koʻrdim va uni Vosilaning hadisiga qoʻshgan, deb oʻyladim.Фусайланинг отаси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺдан: «Эй Аллоҳнинг Расули, кишининг ўз қавмини севиши асабийликданми?» деб сўрадим. У зот: «Йўқ, лекин кишининг ўз қавмига зулмда ёрдам бериши асабийликдандир», дедилар. Абу Абдурраҳмон айтди: Мен илм аҳлидан баъзиларининг, унинг — яъни Фусайланинг — отаси Восила ибн ал-Асқаъ эканини зикр қилганларини эшитдим. Отамнинг бу ҳадисни Восиланинг ҳадислари охирида келтирганини кўрдим ва уни Восиланинг ҳадисига қўшган, деб ўйладим.