Ziyod ibn Labid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir narsani zikr qilib: «Bu — ilm ketadigan payt boʻladi», dedilar. Biz: «Yo Rasululloh, biz Qurʼonni oʻqib tursak, uni bolalarimizga oʻrgatsak, bolalarimiz esa uni oʻz bolalariga qiyomat kunigacha oʻrgatib borsalar, ilm qanday ketadi?» dedik. U zot: «Onang seni yoʻqotgur, ey Ummu Labidning oʻgʻli! Men seni Madinadagi eng faqih kishi deb bilar edim. Mana bu yahudiy va nasorolar Tavrot va Injilni oʻqiydilar-ku, biroq ulardagi hech narsadan foyda olmaydilar-ku!» dedilar.Зиёд ибн Лабид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бир нарсани зикр қилиб: «Бу — илм кетадиган пайт бўлади», дедилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, биз Қуръонни ўқиб турсак, уни болаларимизга ўргатсак, болаларимиз эса уни ўз болаларига қиёмат кунигача ўргатиб борсалар, илм қандай кетади?» дедик. У зот: «Онанг сени йўқотгур, эй Умму Лабиднинг ўғли! Мен сени Мадинадаги энг фақиҳ киши деб билар эдим. Мана бу яҳудий ва насоролар Таврот ва Инжилни ўқийдилар-ку, бироқ улардаги ҳеч нарсадан фойда олмайдилар-ку!» дедилар.