حَدَّثَنَا حَسَنٌ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ سَوَادَةَ عَنْ زِيَادِ بْنِ نُعَيْمٍ عَنْ حِبَّانَ بْنِ بُحٍّ الصُّدَائِيِّ صَاحِبِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَإِنَّ قَوْمِي كَفَرُوا فَأُخْبِرْتُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَهَّزَ إِلَيْهِمْ جَيْشًا فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ إِنَّ قَوْمِي عَلَى الْإِسْلَامِ فَقَالَ أَكَذَلِكَ فَقُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَاتَّبَعْتُهُ لَيْلَتِي إِلَى الصَّبَاحِ فَأَذَّنْتُ بِالصَّلَاةِ لَمَّا أَصْبَحْتُ وَأَعْطَانِي إِنَاءً تَوَضَّأْتُ مِنْهُ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَابِعَهُ فِي الْإِنَاءِ فَانْفَجَرَ عُيُونًا فَقَالَ مَنْ أَرَادَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَوَضَّأَ فَلْيَتَوَضَّأْ فَتَوَضَّأْتُ وَصَلَّيْتُ وَأَمَّرَنِي عَلَيْهِمْ وَأَعْطَانِي صَدَقَتَهُمْ فَقَامَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ فُلَانٌ ظَلَمَنِي فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا خَيْرَ فِي الْإِمْرَةِ لِمُسْلِمٍ ثُمَّ جَاءَ رَجُلٌ يَسْأَلُ صَدَقَةً فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الصَّدَقَةَ صُدَاعٌ فِي الرَّأْسِ وَحَرِيقٌ فِي الْبَطْنِ أَوْ دَاءٌ فَأَعْطَيْتُهُ صَحِيفَتِي أَوْ صَحِيفَةَ إِمْرَتِي وَصَدَقَتِي فَقَالَ مَا شَأْنُكَ فَقُلْتُ كَيْفَ أَقْبَلُهَا وَقَدْ سَمِعْتُ مِنْكَ مَا سَمِعْتُ فَقَالَ هُوَ مَا سَمِعْتَ

Nabiy ﷺning sahobalaridan Hibbon ibn Buhh as-Sudoiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Qavmim kufr keltirdi. Menga Nabiy ﷺ ularga qoʻshin jihozlaganlari xabari yetdi. Shunda men u zotning huzurlariga kelib: «Qavmim Islom uzradir», dedim. U zot: «Shundaymi?» dedilar. Men: «Ha», dedim. (Hibbon) aytdi: Men tuni bilan tonggacha u zotga ergashdim, tong otganida namozga azon aytdim. U zot menga bir idish berdilar, men undan tahorat qildim. Nabiy ﷺ barmoqlarini idishga qoʻydilar, shunda undan buloqlar otilib chiqdi. U zot: «Sizlardan kim tahorat qilmoqchi boʻlsa, tahorat qilsin», dedilar. Men tahorat qildim va namoz oʻqidim. U zot meni ularga amir qilib tayinladilar va menga ularning sadaqasini berdilar. Shunda bir kishi Nabiy ﷺning huzurlarida turib: «Falonchi menga zulm qildi», dedi. Nabiy ﷺ: «Musulmon uchun amirlikda yaxshilik yoʻq», dedilar. Soʻng bir kishi kelib sadaqa soʻradi. Rasululloh ﷺ unga: «Albatta, sadaqa boshdagi ogʻriq va qorindagi kuyishdir», — yoki: «dard (dir)», — dedilar. Shunda men u zotga oʻz sahifamni — yoki amirligim va sadaqam (yozilgan) sahifani — berdim. U zot: «Senga nima boʻldi?» dedilar. Men: «Sizdan eshitganimni eshitib turib, uni qanday qabul qilay?» dedim. U zot: «U sen eshitganingdek», dedilar.Набий ﷺнинг саҳобаларидан Ҳиббон ибн Буҳҳ ас-Судоий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Қавмим куфр келтирди. Менга Набий ﷺ уларга қўшин жиҳозлаганлари хабари етди. Шунда мен у зотнинг ҳузурларига келиб: «Қавмим Ислом узрадир», дедим. У зот: «Шундайми?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. (Ҳиббон) айтди: Мен туни билан тонггача у зотга эргашдим, тонг отганида намозга азон айтдим. У зот менга бир идиш бердилар, мен ундан таҳорат қилдим. Набий ﷺ бармоқларини идишга қўйдилар, шунда ундан булоқлар отилиб чиқди. У зот: «Сизлардан ким таҳорат қилмоқчи бўлса, таҳорат қилсин», дедилар. Мен таҳорат қилдим ва намоз ўқидим. У зот мени уларга амир қилиб тайинладилар ва менга уларнинг садақасини бердилар. Шунда бир киши Набий ﷺнинг ҳузурларида туриб: «Фалончи менга зулм қилди», деди. Набий ﷺ: «Мусулмон учун амирликда яхшилик йўқ», дедилар. Сўнг бир киши келиб садақа сўради. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Албатта, садақа бошдаги оғриқ ва қориндаги куйишдир», — ёки: «дард (дир)», — дедилар. Шунда мен у зотга ўз саҳифамни — ёки амирлигим ва садақам (ёзилган) саҳифани — бердим. У зот: «Сенга нима бўлди?» дедилар. Мен: «Сиздан эшитганимни эшитиб туриб, уни қандай қабул қилай?» дедим. У зот: «У сен эшитганингдек», дедилар.