حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ جَرِيرِ بْنِ حَازِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَدِيُّ بْنُ عَدِيٍّ قَالَ أَخْبَرَنِي رَجَاءُ بْنُ حَيْوَةَ وَالْعُرْسُ ابْنُ عَمِيرَةَ عَنْ أَبِيهِ عَدِيٍّ قَالَخَاصَمَ رَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ يُقَالُ لَهُ امْرُؤُ الْقَيْسِ بْنُ عَابِسٍ رَجُلًا مِنْ حَضَرَمَوْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَرْضٍ فَقَضَى عَلَى الْحَضْرَمِيِّ بِالْبَيِّنَةِ فَلَمْ تَكُنْ لَهُ بَيِّنَةٌ فَقَضَى عَلَى امْرِئِ الْقَيْسِ بِالْيَمِينِ فَقَالَ الْحَضْرَمِيُّ إِنْ أَمْكَنْتَهُ مِنْ الْيَمِينِ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَهَبَتْ وَاللَّهِ أَوْ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ أَرْضِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ كَاذِبَةٍ لِيَقْتَطِعَ بِهَا مَالَ أَخِيهِ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ قَالَ رَجَاءُ وَتَلَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلًا} فَقَالَ امْرُؤُ الْقَيْسِ مَاذَا لِمَنْ تَرَكَهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الْجَنَّةُ قَالَ فَاشْهَدْ أَنِّي قَدْ تَرَكْتُهَا لَهُ كُلَّهَا
Adiy ibn Umayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Kindalik Imruul-Qays ibn Obis degan kishi hazramavtlik bir kishi bilan bir yer haqida Rasululloh ﷺ huzurlarida daʼvolashdi. U zot hazramavtlikka bayyina keltirishni hukm qildilar, uning bayyinasi yoʻq edi. Shunda u zot Imruul-Qaysga qasam ichishni hukm qildilar. Hazramavtlik: «Yo Rasululloh, agar unga qasam ichishga imkon bersangiz, Allohga qasamki — yoki: Kaʼbaning Robbiga qasamki — yerim ketdi», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim birodarining molini kesib olish uchun yolgʻon qasam ichsa, Allohga Uning gʻazabiga uchragan holda roʻbaroʻ boʻladi», dedilar. Rajo aytdi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Allohga bergan ahdlarini va qasamlarini oz baholarga sotadiganlar…» (oyatini) tilovat qildilar. Shunda Imruul-Qays: «Yo Rasululloh, uni tark qilgan kishiga nima bor?» dedi. U zot: «Jannat», dedilar. U: «Unday boʻlsa, guvoh boʻling, men uning hammasini unga tark qildim», dedi.Адий ибн Умайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Киндалик Имруул-Қайс ибн Обис деган киши ҳазрамавтлик бир киши билан бир ер ҳақида Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида даъволашди. У зот ҳазрамавтликка баййина келтиришни ҳукм қилдилар, унинг баййинаси йўқ эди. Шунда у зот Имруул-Қайсга қасам ичишни ҳукм қилдилар. Ҳазрамавтлик: «Ё Расулуллоҳ, агар унга қасам ичишга имкон берсангиз, Аллоҳга қасамки — ёки: Каъбанинг Роббига қасамки — ерим кетди», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким биродарининг молини кесиб олиш учун ёлғон қасам ичса, Аллоҳга Унинг ғазабига учраган ҳолда рўбарў бўлади», дедилар. Ражо айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳга берган аҳдларини ва қасамларини оз баҳоларга сотадиганлар…» (оятини) тиловат қилдилар. Шунда Имруул-Қайс: «Ё Расулуллоҳ, уни тарк қилган кишига нима бор?» деди. У зот: «Жаннат», дедилар. У: «Ундай бўлса, гувоҳ бўлинг, мен унинг ҳаммасини унга тарк қилдим», деди.