حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ مَا مِنْ رَجُلٍ أَقَمْتُ عَلَيْهِ حَدًّا فَمَاتَ فَأَجِدُ فِي نَفْسِي إِلَّا الْخَمْرَ فَإِنَّهُ لَوْ مَاتَ لَوَدَيْتُهُ لِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَسُنَّهُ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men birortasiga had (jazosi)ni tatbiq qilsam-u, u oʻlib qolsa, xamr (ichgani uchun beriladigan jazo)dan boshqasida koʻnglimda (ozor) sezmayman. Zero (xamr uchun jazolangan) kishi oʻlib qolsa, men uning diyatini toʻlagan boʻlardim, chunki Rasululloh ﷺ uni (aniq miqdorda) belgilamaganlar.