حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الْأَعْمَشِ، عَنِ أَبِي الضُّحَى، عَنْ شُتَيْرِ بْنِ شَكَلٍ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ شَغَلُونَا يَوْمَ الْأَحْزَابِ عَنْ صَلَاةِ الْعَصْرِ حَتَّى سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ شَغَلُونَا عَنْ صَلَاةِ الْوُسْطَى صَلَاةِ الْعَصْرِ مَلَأَ اللَّهُ قُبُورَهُمْ وَبُيُوتَهُمْ أَوْ أَجْوَافَهُمْ نَارًا.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Ular Ahzob (Xandaq) kuni bizni asr namozidan mashgʻul qilib qoʻydilar. Nihoyat men Rasululloh ﷺning: ‹Ular bizni oʻrtadagi namozdan — asr namozidan mashgʻul qilib qoʻydilar. Alloh ularning qabrlarini va uylarini ariyoki qorinlarini oʻt bilan toʻldirsin!› deganlarini eshitdim.»