حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلِمَةَ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ اشْتَكَيْتُ فَأَتَانِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَجَلِي قَدْ حَضَرَ فَأَرِحْنِي وَإِنْ كَانَ مُتَأَخِّرًا فَاشْفِنِي أَوْ عَافِنِي وَإِنْ كَانَ بَلَاءً فَصَبِّرْنِي فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ قُلْتَ قَالَ فَأَعَدْتُ عَلَيْهِ قَالَ فَمَسَحَ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اشْفِهِ أَوْ عَافِهِ قَالَ فَمَا اشْتَكَيْتُ وَجَعِي ذَاكَ بَعْدُ.
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men kasal boʻlib qoldim. Nabiy ﷺ oldimga keldilar, men esa: «Allohim, agar ajalim yetgan boʻlsa, meni rohatlantir; agar kechroq boʻlsa, menga shifo ber yoki ofiyat ber; agar bu bir sinov boʻlsa, menga sabr ber», deb turgan edim. Nabiy ﷺ: «Nima deding?» dedilar. Men u zotga qaytardim. Soʻng u zot qoʻllarini menga surtdilar va: «Allohim, unga shifo ber yoki ofiyat ber», dedilar. Shundan soʻng men bu kasalligimdan qayta ogʻrimadim.