حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، وَسُفْيَانُ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ قَالَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَا كُنْتُ لِأُقِيمَ عَلَى رَجُلٍ حَدًّا فَيَمُوتَ فَأَجِدُ فِي نَفْسِي مِنْهُ إِلَّا صَاحِبَ الْخَمْرِ فَلَوْ مَاتَ وَدَيْتُهُ وَزَادَ سُفْيَانُ وَذَلِكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَسُنَّهُ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Men bir kishiga had jazosini qoʻllab, u oʻlib qolsa, xamr ichuvchidan boshqasi uchun koʻnglimda gʻash boʻlmasdi. Agar u oʻlsa, uning diyatini toʻlar edim, chunki Rasululloh ﷺ uni belgilamaganlar», dedilar.