حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ نَاجِيَةَ بْنِ كَعْبٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ لَمَّا مَاتَ أَبُو طَالِبٍ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ إِنَّ عَمَّكَ الشَّيْخَ الضَّالَّ قَدْ مَاتَ فَقَالَ انْطَلِقْ فَوَارِهِ وَلَا تُحْدِثْ شَيْئًا حَتَّى تَأْتِيَنِي قَالَ فَانْطَلَقْتُ فَوَارَيْتُهُ فَأَمَرَنِي فَاغْتَسَلْتُ ثُمَّ دَعَا لِي بِدَعَوَاتٍ مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِنَّ مَا عَرُضَ مِنْ شَيْءٍ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Abu Tolib vafot etganda, Paygʻambar ﷺ huzurlariga kelib: ‹Amakingiz, adashgan chol vafot etdi›, dedim. U zot: ‹Bor, uni dafn qilib kel va men huzurimga kelguningcha hech narsa qilma›, dedilar. Men borib, uni dafn qildim. Soʻng u zot menga buyurdilar, men gʻusl qildim. Keyin u zot men uchun shunday duolar qildilarki, ular evaziga dunyoning barcha boyligini olishni ham istamas edim», dedi.