وَكِيعٌ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كُنَّا جُلُوسًا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي جَنَازَةٍ أُرَاهُ قَالَ بِبَقِيعِ الْغَرْقَدِ قَالَ فَنَكَتَ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا وَقَدْ كُتِبَ مَقْعَدُهُ مِنْ الْجَنَّةِ وَمَقْعَدُهُ مِنْ النَّارِ قَالَ قُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا نَتَّكِلُ قَالَ لَا اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ ثُمَّ قَرَأَ {فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى} إِلَى قَوْلِهِ {فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى}.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Biz Nabiy ﷺ bilan bir janozada — oʻylashimcha, u zot Baqiul Gʻarqadda deb aytdilar — oʻtirgan edik. U zot yerni chizib turdilar, soʻng boshlarini koʻtarib: ‹Sizlardan hech kim yoʻqki, uning jannatdagi joyi va doʻzaxdagi joyi yozib qoʻyilmagan boʻlsa›, dedilar. Biz: ‹Ey Rasululloh, unda tavakkal qilib qoʻyaveraylikmi?› dedik. U zot: ‹Yoʻq, amal qilinglar, har kimga oʻziga (belgilangani) osonlashtirilgan›, dedilar. Soʻng: {Ammo kim (Alloh yoʻlida) bergan va taqvo qilgan bir kishi boʻlsa}dan to {Bas, biz uni ogʻirlikka (doʻzaxga) osonlashtirib qoʻyamiz} gacha tilovat qildilar», dedi.