حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّا بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، أَخْبَرَنَا مُجَالِدٌ، عَنْ عَامِرٍ، قَالَ حَمَلَتْ شُرَاحَةُ وَكَانَ زَوْجُهَا غَائِبًا فَانْطَلَقَ بِهَا مَوْلَاهَا إِلَى عَلِيٍّ فَقَالَ لَهَا عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَعَلَّ زَوْجَكِ جَاءَكِ أَوْ لَعَلَّ أَحَدًا اسْتَكْرَهَكِ عَلَى نَفْسِكِ قَالَتْ لَا وَأَقَرَّتْ بِالزِّنَا فَجَلَدَهَا عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَوْمَ الْخَمِيسِ أَنَا شَاهِدُهُ وَرَجَمَهَا يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَأَنَا شَاهِدُهُ فَأَمَرَ بِهَا فَحُفِرَ لَهَا إِلَى السُّرَّةِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ الرَّجْمَ سُنَّةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ كَانَتْ نَزَلَتْ آيَةُ الرَّجْمِ فَهَلَكَ مَنْ كَانَ يَقْرَؤُهَا وَآيًا مِنْ الْقُرْآنِ بِالْيَمَامَةِ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Shurohaning eri gʻoyib boʻlgan paytda u homilador boʻlib qoldi. Uning egasi uni Alining oldiga olib keldi. Ali (roziyallohu anhu) unga: «Balki ering senga kelgandir, yoki balki kimdir seni majburlagandir?» dedilar. U ayol: «Yoʻq», dedi va zino qilganini iqror boʻldi. Shunda Ali (roziyallohu anhu) uni payshanba kuni qamchiladilar, men bunga guvohman, hamda juma kuni tosh bilan urib oʻldirdilar, men bunga ham guvohman. Uni kindigigacha koʻmish uchun oʻra qazishni buyurdilar, soʻng: «Albatta, tosh bilan urib oʻldirish Rasululloh ﷺ dan qolgan sunnatdir. Darhaqiqat, rajm oyati nozil boʻlgan edi, ammo uni oʻqiydiganlar va Qurʼondan boshqa oyatlar Yamomada halok boʻldilar», dedilar.