حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَيْسَرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ النَّزَّالَ بْنَ سَبْرَةَ، قَالَ رَأَيْتُ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ قَعَدَ لِحَوَائِجِ النَّاسِ فَلَمَّا حَضَرَتْ الْعَصْرُ أُتِيَ بِتَوْرٍ مِنْ مَاءٍ فَأَخَذَ مِنْهُ كَفًّا فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَذِرَاعَيْهِ وَرَأْسَهُ وَرِجْلَيْهِ ثُمَّ أَخَذَ فَضْلَهُ فَشَرِبَ قَائِمًا وَقَالَ إِنَّ نَاسًا يَكْرَهُونَ هَذَا وَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْعَلُهُ وَهَذَا وُضُوءُ مَنْ لَمْ يُحْدِثْ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U kishi peshin namozini oʻqib, soʻng odamlarning ehtiyojlari uchun oʻtirdilar. Asr vaqti kirganda, unga bir idish suv keltirildi. U undan bir hovuch olib, yuzini, ikki bilagini, boshini va ikki oyogʻini mash qildi, soʻng qolganini olib, tik turgan holda ichdi va: «Baʼzi odamlar buni yoqtirmaydilar, holbuki men Rasululloh ﷺ ni buni qilayotganlarini koʻrganman. Bu esa taharati buzilmagan kishining tahoratidir», dedilar.