حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنِ الْأَعْمَشِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنِ النَّزَّالِ بْنِ سَبْرَةَ، قَالَ أُتِيَ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِكُوزٍ مِنْ مَاءٍ وَهُوَ فِي الرَّحْبَةِ فَأَخَذَ كَفًّا مِنْ مَاءٍ فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ وَمَسَحَ وَجْهَهُ وَذِرَاعَيْهِ وَرَأْسَهُ ثُمَّ شَرِبَ وَهُوَ قَائِمٌ ثُمَّ قَالَ هَذَا وُضُوءُ مَنْ لَمْ يُحْدِثْ هَكَذَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَلَ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rahbada boʻlgan payti unga bir koʻza suv keltirildi. U bir hovuch suv olib, ogʻzini chaydi, burniga suv tortdi, yuzini, ikki bilagini va boshini mash qildi, soʻng tik turgan holda suv ichdi. Keyin: «Bu tahoratini buzmagan kishining tahoratidir. Rasululloh ﷺni shunday qilganlarini koʻrgan edim», dedi.