حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ عِيسَى الرَّاسِبِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ الْفَضْلِ، عَنْ نُعَيْمِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ أَمَرَنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ آتِيَهُ بِطَبَقٍ يَكْتُبُ فِيهِ مَا لَا تَضِلُّ أُمَّتُهُ مِنْ بَعْدِهِ قَالَ فَخَشِيتُ أَنْ تَفُوتَنِي نَفْسُهُ قَالَ قُلْتُ إِنِّي أَحْفَظُ وَأَعِي قَالَ أُوصِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ.
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ menga bir taxta olib kelishimni buyurdilar, unga oʻzlaridan keyin ummatlari adashmaydigan narsani yozmoqchi edilar. Men u zotning joni chiqib ketishidan qoʻrqdim. «Men yodlab, saqlab qolaman», dedim. U zot: «Namozni, zakotni va qoʻl ostingizdagilarga (qullarga) yaxshi muomalada boʻlishni tavsiya qilaman», dedilar.