حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كُنْتُ شَاكِيًا فَمَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَقُولُ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَجَلِي قَدْ حَضَرَ فَأَرِحْنِي وَإِنْ كَانَ مُتَأَخِّرًا فَارْفَعْنِي وَإِنْ كَانَ بَلَاءً فَصَبِّرْنِي فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ قُلْتَ فَأَعَادَ عَلَيْهِ مَا قَالَ قَالَ فَضَرَبَهُ بِرِجْلِهِ وَقَالَ اللَّهُمَّ عَافِهِ أَوْ اللَّهُمَّ اشْفِهِ شَكَّ شُعْبَةُ قَالَ فَمَا اشْتَكَيْتُ وَجَعِي ذَاكَ بَعْدُ.
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men kasal edim, Rasululloh ﷺ yonimdan oʻtib qoldilar, men esa: «Ey Allohim, agar ajalim kelgan boʻlsa, meni rohatlantir; agar kechikadigan boʻlsa, meni koʻtar; agar bu bir sinov boʻlsa, menga sabr ber», deb turgan edim. Rasululloh ﷺ: «Qanday deding?» dedilar. Men aytganlarimni takrorladim. Shunda u zot oyoqlari bilan menga tegdilar va: «Ey Allohim, unga ofiyat ber» yoki «Ey Allohim, unga shifo ber», dedilar. Shundan keyin men u ogʻrigʻimdan boshqa hech qachon shikoyat qilmadim.