حَدَّثَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مَيْسَرَةَ عَنْ عَمْرٍو عَنِ الشَّرِيدِ أَنَّهُ سَمِعَهُ يُخْبِرُهُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ كَانَ إِذَا وَجَدَ الرَّجُلَ رَاقِدًا عَلَى وَجْهِهِ لَيْسَ عَلَى عَجُزِهِ شَيْءٌ رَكَضَهُ بِرِجْلِهِ وَقَالَ هِيَ أَبْغَضُ الرِّقْدَةِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
Sharid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ biror kishini yuztuban, orqasida hech narsa yoʻq holda yotganini koʻrsalar, uni oyoqlari bilan turtib: «Bu aziz va jalil Allohga eng yomon koʻriladigan yotishdir», der edilar.Шарид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ бирор кишини юзтубан, орқасида ҳеч нарса йўқ ҳолда ётганини кўрсалар, уни оёқлари билан туртиб: «Бу азиз ва жалил Аллоҳга энг ёмон кўриладиган ётишдир», дер эдилар.