حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنِ الزُّبَيْرِ أَبِي عَبْدِ السَّلَامِ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مِكْرَزٍ عَنْ وَابِصَةَ بْنِ مَعْبَدٍ قَالَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ لَا أَدَعَ شَيْئًا مِنْ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ إِلَّا سَأَلْتُهُ عَنْهُ وَإِذَا عِنْدَهُ جَمْعٌ فَذَهَبْتُ أَتَخَطَّى النَّاسَ فَقَالُوا إِلَيْكَ يَا وَابِصَةُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْكَ يَا وَابِصَةُ فَقُلْتُ أَنَا وَابِصَةُ دَعُونِي أَدْنُو مِنْهُ فَإِنَّهُ مِنْ أَحَبِّ النَّاسِ إِلَيَّ أَنْ أَدْنُوَ مِنْهُ فَقَالَ لِي ادْنُ يَا وَابِصَةُ ادْنُ يَا وَابِصَةُ فَدَنَوْتُ مِنْهُ حَتَّى مَسَّتْ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ فَقَالَ يَا وَابِصَةُ أُخْبِرُكَ مَا جِئْتَ تَسْأَلُنِي عَنْهُ أَوْ تَسْأَلُنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَخْبِرْنِي قَالَ جِئْتَ تَسْأَلُنِي عَنْ الْبِرِّ وَالْإِثْمِ قُلْتُ نَعَمْ فَجَمَعَ أَصَابِعَهُ الثَّلَاثَ فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِهَا فِي صَدْرِي وَيَقُولُ يَا وَابِصَةُ اسْتَفْتِ نَفْسَكَ الْبِرُّ مَا اطْمَأَنَّ إِلَيْهِ الْقَلْبُ وَاطْمَأَنَّتْ إِلَيْهِ النَّفْسُ وَالْإِثْمُ مَا حَاكَ فِي الْقَلْبِ وَتَرَدَّدَ فِي الصَّدْرِ وَإِنْ أَفْتَاكَ النَّاسُ قَالَ سُفْيَانُ وَأَفْتَوْكَ
Vobisa ibn Maʼbad (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺ huzurlariga — yaxshilik va gunohdan hech narsani soʻramay qoldirmaslikni istagan holda — keldim. Qarasam, u zotning huzurlarida bir jamoa bor ekan. Men odamlarni yorib oʻta boshladim. Ular: «Nari tur, ey Vobisa, Rasululloh ﷺdan (nari tur)! Nari tur, ey Vobisa!» dedilar. Men: «Men Vobisaman, meni qoʻyinglar, u zotga yaqinlashay, chunki u zotga yaqinlashish men uchun odamlarning eng sevimlisidir», dedim. Shunda u zot menga: «Yaqin kel, ey Vobisa! Yaqin kel, ey Vobisa!» dedilar. Men u zotga tizzam tizzalariga tegquncha yaqinlashdim. U zot: «Ey Vobisa, mendan soʻragani kelgan narsangni oʻzim aytib beraymi, yoki sen mendan soʻraysanmi?» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, menga oʻzingiz aytib bering», dedim. U zot: «Sen mendan yaxshilik va gunoh haqida soʻragani kelding», dedilar. Men: «Ha», dedim. Shunda u zot uch barmoqlarini yigʻib, ular bilan koʻkragimga nuqiy boshladilar va: «Ey Vobisa, oʻzingdan fatvo soʻra. Yaxshilik — qalb xotirjam boʻlgan va nafs xotirjam boʻlgan narsadir. Gunoh esa — garchi odamlar senga fatvo bersalar-da — qalbda ikkilanish tugʻdirgan va koʻkrakda takror aylangan narsadir», dedilar. Sufyon: «va senga fatvo bersalar ham», dedi.Вобиса ибн Маъбад (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига — яхшилик ва гуноҳдан ҳеч нарсани сўрамай қолдирмасликни истаган ҳолда — келдим. Қарасам, у зотнинг ҳузурларида бир жамоа бор экан. Мен одамларни ёриб ўта бошладим. Улар: «Нари тур, эй Вобиса, Расулуллоҳ ﷺдан (нари тур)! Нари тур, эй Вобиса!» дедилар. Мен: «Мен Вобисаман, мени қўйинглар, у зотга яқинлашай, чунки у зотга яқинлашиш мен учун одамларнинг энг севимлисидир», дедим. Шунда у зот менга: «Яқин кел, эй Вобиса! Яқин кел, эй Вобиса!» дедилар. Мен у зотга тиззам тиззаларига тегқунча яқинлашдим. У зот: «Эй Вобиса, мендан сўрагани келган нарсангни ўзим айтиб берайми, ёки сен мендан сўрайсанми?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, менга ўзингиз айтиб беринг», дедим. У зот: «Сен мендан яхшилик ва гуноҳ ҳақида сўрагани келдинг», дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда у зот уч бармоқларини йиғиб, улар билан кўкрагимга нуқий бошладилар ва: «Эй Вобиса, ўзингдан фатво сўра. Яхшилик — қалб хотиржам бўлган ва нафс хотиржам бўлган нарсадир. Гуноҳ эса — гарчи одамлар сенга фатво берсалар-да — қалбда иккиланиш туғдирган ва кўкракда такрор айланган нарсадир», дедилар. Суфён: «ва сенга фатво берсалар ҳам», деди.