حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ نَاجِيَةَ الْخُزَاعِيِّ وَكَانَ صَاحِبَ بُدْنِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَصْنَعُ بِمَا عَطِبَ مِنْ الْإِبِلِ أَوْ الْبُدْنِ قَالَ انْحَرْهَا ثُمَّ أَلْقِ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا ثُمَّ خَلِّ عَنْهَا وَعَنْ النَّاسِ فَلْيَأْكُلُوهَا
Rasululloh ﷺning qurbonlik tuyalariga qaraydigan kishi boʻlgan Nojiya al-Xuzoiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, tuyalardan yoki qurbonlik hayvonlaridan yaroqsiz holga kelib qolganini nima qilay?» dedim. U zot: «Uni soʻygin, soʻng boshmogʻini uning qoniga tashlagin, soʻng uni oʻzi bilan odamlar orasida boʻsh qoʻygin, ular uni yeb olsinlar», dedilar.Расулуллоҳ ﷺнинг қурбонлик туяларига қарайдиган киши бўлган Ножия ал-Хузоий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ, туялардан ёки қурбонлик ҳайвонларидан яроқсиз ҳолга келиб қолганини нима қилай?» дедим. У зот: «Уни сўйгин, сўнг бошмоғини унинг қонига ташлагин, сўнг уни ўзи билан одамлар орасида бўш қўйгин, улар уни еб олсинлар», дедилар.