حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ الْخَطْمِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ عَنْ كَثِيرِ بْنِ السَّائِبِ قَالَ حَدَّثَنِي ابْنَا قُرَيْظَةَأَنَّهُمْ عُرِضُوا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَمَنَ قُرَيْظَةَ فَمَنْ كَانَ مِنْهُمْ مُحْتَلِمًا أَوْ نَبَتَتْ عَانَتُهُ قُتِلَ وَمَنْ لَا تُرِكَ

Kasir ibn as-Soib (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Menga Qurayzaning ikki oʻgʻli soʻzlab berdiki, ular Qurayza kuni Nabiy ﷺga koʻrsatilgan edilar. Ulardan kim balogʻatga yetgan yoki qov joyida tuk chiqqan boʻlsa, oʻldirildi; kim unday boʻlmasa, tirik qoldirildi.Касир ибн ас-Соиб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Менга Қурайзанинг икки ўғли сўзлаб бердики, улар Қурайза куни Набий ﷺга кўрсатилган эдилар. Улардан ким балоғатга етган ёки қов жойида тук чиққан бўлса, ўлдирилди; ким ундай бўлмаса, тирик қолдирилди.