حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصُّنَابِحِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الشَّمْسَ تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَيْ شَيْطَانٍ فَإِذَا ارْتَفَعَتْ فَارَقَهَا فَإِذَا كَانَتْ فِي وَسَطِ السَّمَاءِ قَارَنَهَا فَإِذَا دَلَكَتْ أَوْ قَالَ زَالَتْ فَارَقَهَا فَإِذَا دَنَتْ لِلْغُرُوبِ قَارَنَهَا فَإِذَا غَرُبَتْ فَارَقَهَا فَلَا تُصَلُّوا هَذِهِ الثَّلَاثَ سَاعَاتٍ

Abu Abdulloh as-Sunobihiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Albatta, quyosh shaytonning ikki shoxi orasidan chiqadi», yoki: «Shaytonning ikki shoxi u bilan birga chiqadi. Quyosh koʻtarilganda shayton undan ajraladi. U osmonning oʻrtasiga yetganda shayton unga yaqinlashadi. U ogʻganda» yoki: «zavolga yuz tutganda shayton undan ajraladi. U botishga yaqinlashganda shayton unga yaqinlashadi. U botganda shayton undan ajraladi. Bas, mana shu uch vaqtda namoz oʻqimanglar», dedilar.Абу Абдуллоҳ ас-Сунобиҳий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, қуёш шайтоннинг икки шохи орасидан чиқади», ёки: «Шайтоннинг икки шохи у билан бирга чиқади. Қуёш кўтарилганда шайтон ундан ажралади. У осмоннинг ўртасига етганда шайтон унга яқинлашади. У оғганда» ёки: «заволга юз тутганда шайтон ундан ажралади. У ботишга яқинлашганда шайтон унга яқинлашади. У ботганда шайтон ундан ажралади. Бас, мана шу уч вақтда намоз ўқиманглар», дедилар.

حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُطَرِّفٍ أَبُو غَسَّانَ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصُّنَابِحِيِّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ مَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ خَرَّتْ خَطَايَاهُ مِنْ فِيهِ وَأَنْفِهِ وَمَنْ غَسَلَ وَجْهَهُ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ أَشْفَارِ عَيْنَيْهِ وَمَنْ غَسَلَ يَدَيْهِ خَرَجَتْ مِنْ أَظْفَارِهِ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِهِ وَمَنْ مَسَحَ رَأْسَهُ وَأُذُنَيْهِ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ رَأْسِهِ أَوْ شَعَرِ أُذُنَيْهِ وَمَنْ غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ أَظْفَارِهِ أَوْ تَحْتَ أَظْفَارِهِ ثُمَّ كَانَتْ خُطَاهُ إِلَى الْمَسْجِدِ نَافِلَةًحَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُطَرِّفٍ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصُّنَابِحِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ تَمَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ أَنْفِهِ وَفَمِهِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ

Abu Abdulloh as-Sunobihiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Kim ogʻzini chayib, burniga suv tortsa, xatolari ogʻzi va burnidan toʻkiladi. Kim yuzini yuvsa, xatolari koʻzlarining kipriklaridan chiqadi. Kim ikki qoʻlini yuvsa, xatolari tirnoqlaridan — yoki tirnoqlari ostidan — chiqadi. Kim boshiga va ikki qulogʻiga masih tortsa, xatolari boshidan — yoki quloqlarining tuklaridan — chiqadi. Kim ikki oyogʻini yuvsa, xatolari tirnoqlaridan — yoki tirnoqlari ostidan — chiqadi. Soʻng uning masjidga tashlagan qadamlari nafl boʻladi». Boshqa rivoyatda Nabiy ﷺ: «Kim ogʻzini chayib, burnini qoqsa, xatolari burni va ogʻzidan chiqadi», dedilar — soʻng u shunga oʻxshash maʼnoni zikr qildi.Абу Абдуллоҳ ас-Сунобиҳий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Ким оғзини чайиб, бурнига сув тортса, хатолари оғзи ва бурнидан тўкилади. Ким юзини ювса, хатолари кўзларининг киприкларидан чиқади. Ким икки қўлини ювса, хатолари тирноқларидан — ёки тирноқлари остидан — чиқади. Ким бошига ва икки қулоғига масиҳ тортса, хатолари бошидан — ёки қулоқларининг тукларидан — чиқади. Ким икки оёғини ювса, хатолари тирноқларидан — ёки тирноқлари остидан — чиқади. Сўнг унинг масжидга ташлаган қадамлари нафл бўлади». Бошқа ривоятда Набий ﷺ: «Ким оғзини чайиб, бурнини қоқса, хатолари бурни ва оғзидан чиқади», дедилар — сўнг у шунга ўхшаш маънони зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَتَّابُ بْنُ زِيَادٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُبَارَكٍ أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ عَنِ الصُّنَابِحِيِّ قَالَرَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي إِبِلِ الصَّدَقَةِ نَاقَةً مُسِنَّةً فَغَضِبَ وَقَالَ مَا هَذِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي ارْتَجَعْتُهَا بِبَعِيرَيْنِ مِنْ حَاشِيَةِ الصَّدَقَةِ فَسَكَتَ

As-Sunobihiy (rahimahulloh) aytdi: Rasululloh ﷺ sadaqa tuyalari orasida yoshi ulgʻayib qolgan bir tuyani koʻrdilar va gʻazablanib: «Bu nima?» dedilar. (Sadaqa yigʻuvchi): «Ey Allohning Rasuli, men buni sadaqaning past mollaridan ikki tuya evaziga almashtirib olganman», dedi. Shunda u zot sukut qildilar.Ас-Сунобиҳий (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Расулуллоҳ ﷺ садақа туялари орасида ёши улғайиб қолган бир туяни кўрдилар ва ғазабланиб: «Бу нима?» дедилар. (Садақа йиғувчи): «Эй Аллоҳнинг Расули, мен буни садақанинг паст молларидан икки туя эвазига алмаштириб олганман», деди. Шунда у зот сукут қилдилар.

حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا الصَّلْتُ يَعْنِي ابْنَ الْعَوَّامِ قَالَ حَدَّثَنِي الْحَارِثُ بْنُ وَهْبٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الصُّنَابِحِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَنْ تَزَالَ أُمَّتِي فِي مَسَكَةٍ مَا لَمْ يَعْمَلُوا بِثَلَاثٍ مَا لَمْ يُؤَخِّرُوا الْمَغْرِبَ بِانْتِظَارِ الْإِظْلَامِ مُضَاهَاةَ الْيَهُودِ وَمَا لَمْ يُؤَخِّرُوا الْفَجْرَ إِمْحَاقَ النُّجُومِ مُضَاهَاةَ النَّصْرَانِيَّةِ وَمَا لَمْ يَكِلُوا الْجَنَائِزَ إِلَى أَهْلِهَا

Abu Abdurrahmon as-Sunobihiy (rahimahulloh) aytdi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Ummatim uch narsani qilmas ekan, ushlagichda boʻlaveradi: yahudiylarga oʻxshab, qorongʻulikni kutib shom namozini kechiktirmas ekan; nasroniylarga oʻxshab, yulduzlar oʻchgunicha bomdodni kechiktirmas ekan; va janozalarni ahliga havola qilib qoʻymas ekan».Абу Абдурраҳмон ас-Сунобиҳий (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Умматим уч нарсани қилмас экан, ушлагичда бўлаверади: яҳудийларга ўхшаб, қоронғуликни кутиб шом намозини кечиктирмас экан; насронийларга ўхшаб, юлдузлар ўчгунича бомдодни кечиктирмас экан; ва жанозаларни аҳлига ҳавола қилиб қўймас экан».

قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ قَالَ وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ أَخْبَرَنِي مَالِكٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الصُّنَابِحِيِّ قَالَإِذَا تَوَضَّأَ الْعَبْدُ فَمَضْمَضَ خَرَجَتْ الْخَطَايَا مِنْ أَنْفِهِ فَإِذَا غَسَلَ وَجْهَهُ خَرَجَتْ الْخَطَايَا مِنْ وَجْهِهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَشْفَارِ عَيْنَيْهِ فَإِذَا غَسَلَ يَدَيْهِ خَرَجَتْ خَطَايَاهُ مِنْ يَدَيْهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِ يَدَيْهِ فَإِذَا مَسَحَ رَأْسَهُ خَرَجَتْ الْخَطَايَا مِنْ رَأْسِهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ أُذُنَيْهِ وَإِذَا غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَجَتْ الْخَطَايَا مِنْ رِجْلَيْهِ حَتَّى تَخْرُجَ مِنْ تَحْتِ أَظْفَارِ رِجْلَيْهِ ثُمَّ كَانَ مَشْيُهُ إِلَى الْمَسْجِدِ وَصَلَاتُهُ نَافِلَةً لَهُ

Abdulloh as-Sunobihiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Moʻmin banda taharat qilib ogʻzini chaysa, xatolari ogʻzidan chiqadi; burniga suv tortib chiqarsa, xatolari burnidan chiqadi; yuzini yuvsa, xatolari yuzidan, hatto ikki koʻzining kipriklari ostidan chiqadi; ikki qoʻlini yuvsa, xatolari qoʻllaridan, hatto tirnoqlari ostidan chiqadi; boshiga masih tortsa, xatolari boshidan, hatto ikki qulogʻidan chiqadi; ikki oyogʻini yuvsa, xatolari oyoqlaridan, hatto oyoq tirnoqlari ostidan chiqadi. Soʻng uning masjidga yurishi va namozi oʻzi uchun nafl boʻladi».Абдуллоҳ ас-Сунобиҳий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Мўмин банда таҳарат қилиб оғзини чайса, хатолари оғзидан чиқади; бурнига сув тортиб чиқарса, хатолари бурнидан чиқади; юзини ювса, хатолари юзидан, ҳатто икки кўзининг киприклари остидан чиқади; икки қўлини ювса, хатолари қўлларидан, ҳатто тирноқлари остидан чиқади; бошига масиҳ тортса, хатолари бошидан, ҳатто икки қулоғидан чиқади; икки оёғини ювса, хатолари оёқларидан, ҳатто оёқ тирноқлари остидан чиқади. Сўнг унинг масжидга юриши ва намози ўзи учун нафл бўлади».

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ إِسْمَاعِيلَ أَنَّهُ سَمِعَ قَيْسًا يَقُولُ سَمِعْتُ الصُّنَابِحِيَّ الْأَحْمَسِيَّ يَقُولُسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ أَلَا إِنِّي فَرَطُكُمْ عَلَى الْحَوْضِ وَإِنِّي مُكَاثِرٌ بِكُمْ الْأُمَمَ فَلَا تَقْتَتِلُنَّ بَعْدِي

As-Sunobihiy al-Ahmasiy (rahimahulloh) aytdi: Rasululloh ﷺning shunday deyayotganlarini eshitdim: «Ogoh boʻlinglar! Albatta, men Havzda sizlardan oldin boruvchiman va men sizlarning koʻpligingiz bilan boshqa ummatlar oldida faxrlanaman. Bas, mendan keyin bir-biringizni oʻldirmanglar».Ас-Сунобиҳий ал-Аҳмасий (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Огоҳ бўлинглар! Албатта, мен Ҳавзда сизлардан олдин борувчиман ва мен сизларнинг кўплигингиз билан бошқа умматлар олдида фахрланаман. Бас, мендан кейин бир-бирингизни ўлдирманглар».

حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَزُهَيْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا ثَنَا زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ الصُّنَابِحِيَّ يَقُولُسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ الشَّمْسَ تَطْلُعُ بَيْنَ قَرْنَيْ شَيْطَانٍ فَإِذَا طَلَعَتْ قَارَنَهَا فَإِذَا ارْتَفَعَتْ فَارَقَهَا وَيُقَارِنُهَا حِينَ تَسْتَوِي فَإِذَا زَالَتْ فَارَقَهَا فَصَلُّوا غَيْرَ هَذِهِ السَّاعَاتِ الثَّلَاثِحَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ بِحَدِيثِ الشَّمْسِ

Abdulloh Sunobihiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning: «Quyosh shaytonning ikki shoxi orasidan chiqadi. Chiqqanida (shayton) unga yaqin turadi, koʻtarilganida undan ajraladi. (Quyosh) tikkaga kelganida yana unga yaqin turadi, ogʻqanida undan ajraladi. Bas, mana shu uch vaqtdan boshqa vaqtlarda namoz oʻqinglar», deganlarini eshitdim.Абдуллоҳ Сунобиҳий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: «Қуёш шайтоннинг икки шохи орасидан чиқади. Чиққанида (шайтон) унга яқин туради, кўтарилганида ундан ажралади. (Қуёш) тиккага келганида яна унга яқин туради, оғқанида ундан ажралади. Бас, мана шу уч вақтдан бошқа вақтларда намоз ўқинглар», деганларини эшитдим.