حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَاصِمٍ حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ رَجُلٍ مِنْ قَوْمِهِ قَالَدَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَيَّ خَاتَمٌ مِنْ ذَهَبٍ فَأَخَذَ جَرِيدَةً فَضَرَبَ بِهَا كَفِّي وَقَالَ اطْرَحْهُ قَالَ فَخَرَجْتُ فَطَرَحْتُهُ ثُمَّ عُدْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ مَا فَعَلَ الْخَاتَمُ قَالَ قُلْتُ طَرَحْتُهُ قَالَ إِنَّمَا أَمَرْتُكَ أَنْ تَسْتَمْتِعَ بِهِ وَلَا تَطْرَحَهُ
Solim ibn Abul-Jaʼd oʻz qavmidan boʻlgan bir kishidan rivoyat qiladi. U aytdi: Men Nabiy ﷺning huzurlariga oltin uzuk taqqan holda kirdim. U zot bir xurmo novdasini olib, uni kaftimga urdilar va: «Buni tashla», dedilar. (U) aytdi: Men chiqib, uni tashladim, soʻng u zotning oldilariga qaytdim. U zot: «Uzuk nima boʻldi?» dedilar. Men: «Uni tashladim», dedim. U zot: «Men senga faqat undan foydalanishingni buyurgan edim, uni tashlashingni emas», dedilar.Солим ибн Абул-Жаъд ўз қавмидан бўлган бир кишидан ривоят қилади. У айтди: Мен Набий ﷺнинг ҳузурларига олтин узук таққан ҳолда кирдим. У зот бир хурмо новдасини олиб, уни кафтимга урдилар ва: «Буни ташла», дедилар. (У) айтди: Мен чиқиб, уни ташладим, сўнг у зотнинг олдиларига қайтдим. У зот: «Узук нима бўлди?» дедилар. Мен: «Уни ташладим», дедим. У зот: «Мен сенга фақат ундан фойдаланишингни буюрган эдим, уни ташлашингни эмас», дедилар.