Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu) — u haqlarida: «Sen ularni ulovga mindirishing uchun huzuringga kelganlarga ham (malomat yoʻq)» oyati oxirigacha nozil boʻlgan jamoadan biri edi — aytdi: Men daraxtning shoxlaridan birini ushlab, u bilan Nabiy ﷺga soya qilib turardim, (odamlar) esa u zotga bayʼat berayotgan edilar. Ular: «Sizga oʻlimga (qadar sabot qilishga) bayʼat beramiz», dedilar. U zot: «Yoʻq, balki qochmasligingizga (bayʼat beringlar)», dedilar.Абдуллоҳ ибн Муғаффал (розияллоҳу анҳу) — у ҳақларида: «Сен уларни уловга миндиришинг учун ҳузурингга келганларга ҳам (маломат йўқ)» ояти охиригача нозил бўлган жамоадан бири эди — айтди: Мен дарахтнинг шохларидан бирини ушлаб, у билан Набий ﷺга соя қилиб турардим, (одамлар) эса у зотга байъат бераётган эдилар. Улар: «Сизга ўлимга (қадар сабот қилишга) байъат берамиз», дедилар. У зот: «Йўқ, балки қочмаслигингизга (байъат беринглар)», дедилар.