حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ غِيَاثٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا السَّلِيلِ قَالَكَانَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحَدِّثُ النَّاسَ حَتَّى يُكْثَرَ عَلَيْهِ فَيَصْعَدَ عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ فَيُحَدِّثَ النَّاسَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ آيَةٍ فِي الْقُرْآنِ أَعْظَمُ قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ {اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ} قَالَ فَوَضَعَ يَدَهُ بَيْنَ كَتِفَيَّ قَالَ فَوَجَدْتُ بَرْدَهَا بَيْنَ ثَدْيَيَّ أَوْ قَالَ فَوَضَعَ يَدَهُ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَوَجَدْتُ بَرْدَهَا بَيْنَ كَتِفَيَّ قَالَ يَهْنِكَ يَا أَبَا الْمُنْذِرِ الْعِلْمَ الْعِلْمَ

Abu as-Salil aytdi: Nabiy ﷺning sahobalaridan bir kishi odamlarga hadis soʻzlar edi. Uning atrofiga odam koʻpayib ketganda, u bir uyning tomiga chiqib, odamlarga hadis aytar edi. U dediki: Allohning Rasuli ﷺ: «Qurʼonda qaysi oyat eng ulugʻ?» dedilar. Shunda bir kishi: {Alloh — Undan boʻlak iloh yoʻq, U tirikdir, (borliqni) tutib turuvchidir}, dedi. (Rovi) dedi: Shunda u zot qoʻllarini yelkalarim orasiga qoʻydilar, men uning salqinini koʻkragim orasidan topdim — yoki: qoʻllarini koʻkragim orasiga qoʻydilar, men uning salqinini yelkalarim orasidan topdim, dedi. U zot: «Ey Abul-Munzir, ilm senga muborak boʻlsin, ilm!» dedilar.Абу ас-Салил айтди: Набий ﷺнинг саҳобаларидан бир киши одамларга ҳадис сўзлар эди. Унинг атрофига одам кўпайиб кетганда, у бир уйнинг томига чиқиб, одамларга ҳадис айтар эди. У дедики: Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Қуръонда қайси оят энг улуғ?» дедилар. Шунда бир киши: {Аллоҳ — Ундан бўлак илоҳ йўқ, У тирикдир, (борлиқни) тутиб турувчидир}, деди. (Рови) деди: Шунда у зот қўлларини елкаларим орасига қўйдилар, мен унинг салқинини кўкрагим орасидан топдим — ёки: қўлларини кўкрагим орасига қўйдилар, мен унинг салқинини елкаларим орасидан топдим, деди. У зот: «Эй Абул-Мунзир, илм сенга муборак бўлсин, илм!» дедилар.