Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: bir aʼrobiy Nabiy ﷺ huzurlariga kelib: «Ey Allohning Nabiysi, menga oʻzim aytadigan bir soʻzni oʻrgating», dedi. (U zot): «‹Lo ilaha illalloh, vahdahu lo sharika lah, Allohu akbaru kabiro, val-hamdu lillahi kasiro, subhanallohi robbil-olamin, lo havla va lo quvvata illa billahil-azizil-hakim› (Yolgʻiz Allohdan oʻzga iloh yoʻq, Uning sherigi yoʻq; Alloh ulugʻlikda eng buyukdir, Allohga koʻp hamdlar boʻlsin; olamlar Robbi Alloh pokdir; aziz va hakim boʻlmish Allohdan oʻzga (gunohdan saqlovchi) quvvat va (toatga) qudrat yoʻq) — deb ayt», dedilar. (Aʼrobiy): «Bular Robbim azza va jalla uchun (madh) boʻldi, menga (oʻzimga) nima boʻladi?» dedi. (U zot): «‹Allohummagʻfir li, varhamni, vahdini, varzuqni› (Ey Alloh, meni magʻfirat qil, menga rahm qil, meni hidoyat qil va menga rizq ber) — deb ayt», dedilar. Ibn Numayr aytdi: Muso aytdi: «Aofiniy» (soʻziga kelsak), men uni gumon qilaman, aniq bilmayman.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: бир аъробий Набий ﷺ ҳузурларига келиб: «Эй Аллоҳнинг Набийси, менга ўзим айтадиган бир сўзни ўргатинг», деди. (У зот): «‹Ло илаҳа иллаллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳ, Аллоҳу акбару кабиро, вал-ҳамду лиллаҳи касиро, субҳаналлоҳи роббил-оламин, ло ҳавла ва ло қуввата илла биллаҳил-азизил-ҳаким› (Ёлғиз Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, Унинг шериги йўқ; Аллоҳ улуғликда энг буюкдир, Аллоҳга кўп ҳамдлар бўлсин; оламлар Робби Аллоҳ покдир; азиз ва ҳаким бўлмиш Аллоҳдан ўзга (гуноҳдан сақловчи) қувват ва (тоатга) қудрат йўқ) — деб айт», дедилар. (Аъробий): «Булар Роббим азза ва жалла учун (мадҳ) бўлди, менга (ўзимга) нима бўлади?» деди. (У зот): «‹Аллоҳуммағфир ли, варҳамни, ваҳдини, варзуқни› (Эй Аллоҳ, мени мағфират қил, менга раҳм қил, мени ҳидоят қил ва менга ризқ бер) — деб айт», дедилар. Ибн Нумайр айтди: Мусо айтди: «Аофиний» (сўзига келсак), мен уни гумон қиламан, аниқ билмайман.