حَدَّثَنَا سَيَّارُ بْنُ حَاتِمٍ أَبُو سَلَمَةَ الْعَنَزِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرٌ يَعْنِي ابْنَ سُلَيْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو التَّيَّاحِ قَالَ قُلْتُ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَنْبَشٍ التَّمِيمِيِّ وَكَانَ كَبِيرًاأَدْرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ قَالَ قُلْتُ كَيْفَ صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةَ كَادَتْهُ الشَّيَاطِينُ فَقَالَ إِنَّ الشَّيَاطِينَ تَحَدَّرَتْ تِلْكَ اللَّيْلَةَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْأَوْدِيَةِ وَالشِّعَابِ وَفِيهِمْ شَيْطَانٌ بِيَدِهِ شُعْلَةُ نَارٍ يُرِيدُ أَنْ يُحْرِقَ بِهَا وَجْهَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهَبَطَ إِلَيْهِ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ قُلْ قَالَ مَا أَقُولُ قَالَ قُلْ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ وَذَرَأَ وَبَرَأَ وَمِنْ شَرِّ مَا يَنْزِلُ مِنْ السَّمَاءِ وَمِنْ شَرِّ مَا يَعْرُجُ فِيهَا وَمِنْ شَرِّ فِتَنِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمِنْ شَرِّ كُلِّ طَارِقٍ إِلَّا طَارِقًا يَطْرُقُ بِخَيْرٍ يَا رَحْمَنُ قَالَ فَطَفِئَتْ نَارُهُمْ وَهَزَمَهُمْ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى
Abut-Tayyoh aytdi: Men Abdurrahmon ibn Xanbash at-Tamimiyga — u keksa kishi edi — «Rasululloh ﷺga yetishganmisan?» dedim. U: «Ha», dedi. Men: «Shaytonlar Rasululloh ﷺga makr qilgan kechada u zot nima qildilar?» dedim. U dedi: «Oʻsha kechasi shaytonlar vodiylar va soyliklardan Rasululloh ﷺning ustlariga oqib tushdi. Ular orasida qoʻlida oʻt shuʼlasi boʻlgan bir shayton bor edi, u bilan Rasululloh ﷺning yuzlarini kuydirmoqchi edi. Shunda u zotning huzurlariga Jibril (alayhissalom) tushib: ‹Ey Muhammad, ayt›, dedi. U zot: ‹Nima deyay?› dedilar. U: ‹Ayt: Allohning mukammal kalimalari ila yaratgan, oʻstirib taratgan va bino qilgan narsalarining yomonligidan, osmondan tushadigan narsaning yomonligidan, osmonga koʻtariladigan narsaning yomonligidan, kechayu kunduzning fitnalaridan va eshik qoqib keladigan har bir narsaning yomonligidan panohlanaman — magar yaxshilik bilan eshik qoqadigani mustasno, ey Rahmon›, dedi». (Roviy) aytdi: Shunda ularning olovi oʻchdi va Alloh tabaraka va taolo ularni magʻlub qildi.Абут-Тайёҳ айтди: Мен Абдурраҳмон ибн Ханбаш ат-Тамимийга — у кекса киши эди — «Расулуллоҳ ﷺга етишганмисан?» дедим. У: «Ҳа», деди. Мен: «Шайтонлар Расулуллоҳ ﷺга макр қилган кечада у зот нима қилдилар?» дедим. У деди: «Ўша кечаси шайтонлар водийлар ва сойликлардан Расулуллоҳ ﷺнинг устларига оқиб тушди. Улар орасида қўлида ўт шуъласи бўлган бир шайтон бор эди, у билан Расулуллоҳ ﷺнинг юзларини куйдирмоқчи эди. Шунда у зотнинг ҳузурларига Жибрил (алайҳиссалом) тушиб: ‹Эй Муҳаммад, айт›, деди. У зот: ‹Нима деяй?› дедилар. У: ‹Айт: Аллоҳнинг мукаммал калималари ила яратган, ўстириб таратган ва бино қилган нарсаларининг ёмонлигидан, осмондан тушадиган нарсанинг ёмонлигидан, осмонга кўтариладиган нарсанинг ёмонлигидан, кечаю кундузнинг фитналаридан ва эшик қоқиб келадиган ҳар бир нарсанинг ёмонлигидан паноҳланаман — магар яхшилик билан эшик қоқадигани мустасно, эй Раҳмон›, деди». (Ровий) айтди: Шунда уларнинг олови ўчди ва Аллоҳ табарака ва таоло уларни мағлуб қилди.