حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ أَبِي هِنْدٍ عَنْ أَبِي حَرْبِ بْنِ أَبِي الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِي الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَكَانَ يَسْقِي عَلَى حَوْضٍ لَهُ فَجَاءَ قَوْمٌ فَقَالَ أَيُّكُمْ يُورِدُ عَلَى أَبِي ذَرٍّ وَيَحْتَسِبُ شَعَرَاتٍ مِنْ رَأْسِهِ فَقَالَ رَجُلٌ أَنَا فَجَاءَ الرَّجُلُ فَأَوْرَدَ عَلَيْهِ الْحَوْضَ فَدَقَّهُ وَكَانَ أَبُو ذَرٍّ قَائِمًا فَجَلَسَ ثُمَّ اضْطَجَعَ فَقِيلَ لَهُ يَا أَبَا ذَرٍّ لِمَ جَلَسْتَ ثُمَّ اضْطَجَعْتَ قَالَ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَنَا إِذَا غَضِبَ أَحَدُكُمْ وَهُوَ قَائِمٌ فَلْيَجْلِسْ فَإِنْ ذَهَبَ عَنْهُ الْغَضَبُ وَإِلَّا فَلْيَضْطَجِعْ
Abu Zarr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U oʻz hovuzida (mol) sugʻorar edi. Bir qavm keldi va (biri): «Qaysingiz Abu Zarrning (hovuziga molini) suvga tushiradi va boshidan bir necha tuk (yulinishini) savob deb hisoblaydi?» dedi. Bir kishi: «Men», dedi. Soʻng u kishi kelib, hovuzga (molini) tushirdi va uni urdi. Abu Zarr tik turgan edi, oʻtirdi, soʻng yonboshlab yotdi. Unga: «Ey Abu Zarr, nega oʻtirding, soʻng yonboshlab yotding?» deyildi. U dedi: Rasululloh ﷺ bizga: «Qachon birortangiz tik turgan holatda gʻazablansa, oʻtirsin. Agar gʻazab undan ketsa (yaxshi), boʻlmasa yonboshlab yotsin», dedilar.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У ўз ҳовузида (мол) суғорар эди. Бир қавм келди ва (бири): «Қайсингиз Абу Заррнинг (ҳовузига молини) сувга туширади ва бошидан бир неча тук (юлинишини) савоб деб ҳисоблайди?» деди. Бир киши: «Мен», деди. Сўнг у киши келиб, ҳовузга (молини) туширди ва уни урди. Абу Зарр тик турган эди, ўтирди, сўнг ёнбошлаб ётди. Унга: «Эй Абу Зарр, нега ўтирдинг, сўнг ёнбошлаб ётдинг?» дейилди. У деди: Расулуллоҳ ﷺ бизга: «Қачон бирортангиз тик турган ҳолатда ғазабланса, ўтирсин. Агар ғазаб ундан кетса (яхши), бўлмаса ёнбошлаб ётсин», дедилар.