حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ عَنْ الْوَلِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجُرَشِيِّ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَصُمْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَمَضَانَ فَلَمْ يَقُمْ بِنَا شَيْئًا مِنْ الشَّهْرِ حَتَّى بَقِيَ سَبْعٌ فَقَامَ بِنَا حَتَّى ذَهَبَ نَحْوٌ مِنْ ثُلُثِ اللَّيْلِ ثُمَّ لَمْ يَقُمْ بِنَا اللَّيْلَةَ الرَّابِعَةَ وَقَامَ بِنَا اللَّيْلَةَ الَّتِي تَلِيهَا حَتَّى ذَهَبَ نَحْوٌ مِنْ شَطْرِ اللَّيْلِ قَالَ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ نَفَّلْتَنَا بَقِيَّةَ لَيْلَتِنَا هَذِهِ قَالَ إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا قَامَ مَعَ الْإِمَامِ حَتَّى يَنْصَرِفَ حُسِبَ لَهُ بَقِيَّةُ لَيْلَتِهِ ثُمَّ لَمْ يَقُمْ بِنَا السَّادِسَةَ وَقَامَ بِنَا السَّابِعَةَ وَقَالَ وَبَعَثَ إِلَى أَهْلِهِ وَاجْتَمَعَ النَّاسُ فَقَامَ بِنَا حَتَّى خَشِينَا أَنْ يَفُوتَنَا الْفَلَاحُ قَالَ قُلْتُ وَمَا الْفَلَاحُ قَالَ السُّحُورُ
Abu Zarr (roziyallohu anhu) aytdi: Biz Rasululloh ﷺ bilan Ramazon roʻzasini tutdik. U zot oyning (birorta tunida) bizga (qiyom namozini) oʻqib bermadilar, toki yetti (kun) qolgunicha. Soʻng bizga imom boʻlib turdilar, toki tunning taxminan uchdan biri oʻtguncha. Soʻng toʻrtinchi tunda bizga oʻqib bermadilar. Undan keyingi tunda esa bizga tunning taxminan yarmi oʻtguncha oʻqib berdilar. Biz: «Yo Rasululloh, koshki shu tunimizning qolganida ham bizga nafl (oʻqib bersangiz)», dedik. U zot: «Albatta, kishi imom bilan birga u (namozdan) qaytguniga qadar tursa, unga tunining qolgani ham (qiyomda oʻtgan deb) hisoblanadi», dedilar. Soʻng oltinchi (tunda) bizga oʻqib bermadilar, yettinchi (tunda) esa bizga oʻqib berdilar. Va u zot ahllariga (odam) yubordilar, odamlar ham toʻplandi. Bizga shunday (uzoq) turdilarki, hatto falohni oʻtkazib yuborishimizdan qoʻrqdik. Men: «Faloh nima?» dedim. U: «Saharlik», dedi.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ билан Рамазон рўзасини тутдик. У зот ойнинг (бирорта тунида) бизга (қиём намозини) ўқиб бермадилар, токи етти (кун) қолгунича. Сўнг бизга имом бўлиб турдилар, токи туннинг тахминан учдан бири ўтгунча. Сўнг тўртинчи тунда бизга ўқиб бермадилар. Ундан кейинги тунда эса бизга туннинг тахминан ярми ўтгунча ўқиб бердилар. Биз: «Ё Расулуллоҳ, кошки шу тунимизнинг қолганида ҳам бизга нафл (ўқиб берсангиз)», дедик. У зот: «Албатта, киши имом билан бирга у (намоздан) қайтгунига қадар турса, унга тунининг қолгани ҳам (қиёмда ўтган деб) ҳисобланади», дедилар. Сўнг олтинчи (тунда) бизга ўқиб бермадилар, еттинчи (тунда) эса бизга ўқиб бердилар. Ва у зот аҳлларига (одам) юбордилар, одамлар ҳам тўпланди. Бизга шундай (узоқ) турдиларки, ҳатто фалоҳни ўтказиб юборишимиздан қўрқдик. Мен: «Фалоҳ нима?» дедим. У: «Саҳарлик», деди.