Bashir ibn al-Xasosiya as-Sadusiy (roziyallohu anhu) aytadi: Men Nabiy ﷺning huzurlariga bayʼat berish uchun keldim. U zot mendan: Allohdan oʻzga iloh yoʻq va Muhammad Uning bandasi va rasuli ekaniga guvohlik berishimni, namozni barpo qilishimni, zakot berishimni, Islom hajjini ado etishimni, ramazon oyi roʻzasini tutishimni va Alloh yoʻlida jihod qilishimni shart qildilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, ikkitasiga — jihod va sadaqaga — Allohga qasamki, kuchim yetmaydi. Chunki ular: kim (jangda) orqasiga qarab qochsa, Allohning gʻazabiga uchrabdi, deydilar; men esa oʻsha (jangda) hozir boʻlsam, jonim och boʻlib, oʻlimni yoqtirmasligidan qoʻrqaman. Sadaqaga kelsak, Allohga qasamki, menda bir necha qoʻychadan va oʻnta tuyadan boshqa hech narsa yoʻq, ular ahlimning suti va ulovidir», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ qoʻllarini yumdilar, soʻng qoʻllarini qimirlatib: «Jihod ham yoʻq, sadaqa ham yoʻq — unda jannatga nima bilan kirasan?» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, men sizga bayʼat beraman», dedim va ularning hammasiga bayʼat berdim.Башир ибн ал-Хасосия ас-Садусий (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен Набий ﷺнинг ҳузурларига байъат бериш учун келдим. У зот мендан: Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва расули эканига гувоҳлик беришимни, намозни барпо қилишимни, закот беришимни, Ислом ҳажжини адо этишимни, рамазон ойи рўзасини тутишимни ва Аллоҳ йўлида жиҳод қилишимни шарт қилдилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, иккитасига — жиҳод ва садақага — Аллоҳга қасамки, кучим етмайди. Чунки улар: ким (жангда) орқасига қараб қочса, Аллоҳнинг ғазабига учрабди, дейдилар; мен эса ўша (жангда) ҳозир бўлсам, жоним оч бўлиб, ўлимни ёқтирмаслигидан қўрқаман. Садақага келсак, Аллоҳга қасамки, менда бир неча қўйчадан ва ўнта туядан бошқа ҳеч нарса йўқ, улар аҳлимнинг сути ва уловидир», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ қўлларини юмдилар, сўнг қўлларини қимирлатиб: «Жиҳод ҳам йўқ, садақа ҳам йўқ — унда жаннатга нима билан кирасан?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен сизга байъат бераман», дедим ва уларнинг ҳаммасига байъат бердим.