حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ عَنْ سِمَاكٍ عَن قَبِيصَةَ بْنِ هُلْبٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَؤُمُّنَا فَيَأْخُذُ شِمَالَهُ بِيَمِينِهِ وَكَانَ يَنْصَرِفُ عَنْ جَانِبَيْهِ جَمِيعًا عَنْ يَمِينِهِ وَعَنْ شِمَالِهِ
Hulb at-Toiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bizga imomlik qilib, oʻng qoʻllari bilan chap qoʻllarini ushlab turardilar; yana u zot ikki tomonlariga ham — oʻng va chap tomonlariga — burilib (namozdan) chiqar edilar.Ҳулб ат-Тоий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бизга имомлик қилиб, ўнг қўллари билан чап қўлларини ушлаб турардилар; яна у зот икки томонларига ҳам — ўнг ва чап томонларига — бурилиб (намоздан) чиқар эдилар.