حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ {تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنْ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا} قَالَ قِيَامُ الْعَبْدِ مِنْ اللَّيْلِ
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi. U zot {Ularning yonboshlari yotoqlardan yiroq boʻlur, Robbilariga qoʻrquv va umid ila duo qilurlar} (oyati haqida): «Bu bandaning kechasi (namozga) turishidir», dedilar.Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади. У зот {Уларнинг ёнбошлари ётоқлардан йироқ бўлур, Роббиларига қўрқув ва умид ила дуо қилурлар} (ояти ҳақида): «Бу банданинг кечаси (намозга) туришидир», дедилар.