حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا رِشْدِينُ عَنْ زَبَّانَ عَنْ سَهْلٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُعَاذٍأَنَّهُ سَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ أَفْضَلِ الْإِيمَانِ قَالَ أَنْ تُحِبَّ لِلَّهَ وَتُبْغِضَ لِلَّهِ وَتُعْمِلَ لِسَانَكَ فِي ذِكْرِ اللَّهِ قَالَ وَمَاذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ وَأَنْ تُحِبَّ لِلنَّاسِ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِكَ وَتَكْرَهَ لَهُمْ مَا تَكْرَهُ لِنَفْسِكَ
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: u Nabiy ﷺdan iymonning eng afzali haqida soʻradi. U zot: «Alloh uchun sevishing, Alloh uchun yomon koʻrishing va tilingni Allohni zikr qilishda ishlatishingdir», dedilar. U: ‹Yana nima, yo Rasululloh?› dedi. U zot: «Oʻzingga ravo koʻrgan narsani odamlarga ham ravo koʻrishing va oʻzingga ravo koʻrmagan narsani ularga ham ravo koʻrmasligingdir», dedilar.Муоз ибн Жабал (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: у Набий ﷺдан иймоннинг энг афзали ҳақида сўради. У зот: «Аллоҳ учун севишинг, Аллоҳ учун ёмон кўришинг ва тилингни Аллоҳни зикр қилишда ишлатишингдир», дедилар. У: ‹Яна нима, ё Расулуллоҳ?› деди. У зот: «Ўзингга раво кўрган нарсани одамларга ҳам раво кўришинг ва ўзингга раво кўрмаган нарсани уларга ҳам раво кўрмаслигингдир», дедилар.