Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Qiyomat kuni boʻlib, Alloh taolo xalqni hukm qilishdan farogʻat topganida, ikki kishi qoladi va ularni doʻzaxga (olib borishga) buyuriladi. Shunda ulardan biri orqasiga oʻgirilib qaraydi. Jabbor taolo: ‹Uni qaytaringlar›, deydi va uni qaytaradilar. U (Alloh) unga: ‹Nega oʻgirilib qaradik?› deydi. U: ‹Men Sen meni jannatga kiritishingni umid qilgan edim›, deydi. Shunda uni jannatga (olib borishga) buyuriladi. U esa: ‹Alloh azza va jalla menga shu qadar (koʻp) berdiki, agar men jannat ahlini toʻydirsam ham, bu mendagi narsadan hech nimani kamaytirmasdi›, deydi», dedilar. (Roviy) aytdi: Rasululloh ﷺ buni zikr qilganlarida, yuzlarida quvonch koʻrinar edi.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Қиёмат куни бўлиб, Аллоҳ таоло халқни ҳукм қилишдан фароғат топганида, икки киши қолади ва уларни дўзахга (олиб боришга) буюрилади. Шунда улардан бири орқасига ўгирилиб қарайди. Жаббор таоло: ‹Уни қайтаринглар›, дейди ва уни қайтарадилар. У (Аллоҳ) унга: ‹Нега ўгирилиб қарадик?› дейди. У: ‹Мен Сен мени жаннатга киритишингни умид қилган эдим›, дейди. Шунда уни жаннатга (олиб боришга) буюрилади. У эса: ‹Аллоҳ азза ва жалла менга шу қадар (кўп) бердики, агар мен жаннат аҳлини тўйдирсам ҳам, бу мендаги нарсадан ҳеч нимани камайтирмасди›, дейди», дедилар. (Ровий) айтди: Расулуллоҳ ﷺ буни зикр қилганларида, юзларида қувонч кўринар эди.