حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍأَنَّ رَجُلًا اطَّلَعَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ سِتْرِ حُجْرَتِهِ وَفِي يَدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِدْرًى فَقَالَ لَوْ أَعْلَمُ أَنَّ هَذَا يَنْظُرُنِي حَتَّى آتِيَهُ لَطَعَنْتُ بِالْمِدْرَى فِي عَيْنِهِ وَهَلْ جُعِلَ الِاسْتِئْذَانُ إِلَّا مِنْ أَجْلِ الْبَصَرِ
Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Nabiy ﷺning hujralari pardasidan moʻraladi. Nabiy ﷺning qoʻllarida temir taroq bor edi. U zot: «Agar bu (kishi) men oldiga borgunimcha meni kuzatib turishini bilganimda, taroqni koʻziga sanchgan boʻlardim. Izn soʻrash faqat koʻz (qarash) tufayligina joriy qilingan-ku», dedilar.Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир киши Набий ﷺнинг ҳужралари пардасидан мўралади. Набий ﷺнинг қўлларида темир тароқ бор эди. У зот: «Агар бу (киши) мен олдига боргунимча мени кузатиб туришини билганимда, тароқни кўзига санчган бўлардим. Изн сўраш фақат кўз (қараш) туфайлигина жорий қилинган-ку», дедилар.