حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ مُسْتَوْرِدِ بْنِ أَحْنَفَ عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَصَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ قَالَ فَافْتَتَحَ الْبَقَرَةَ فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ رَأْسَ الْمِائَةِ فَقُلْتُ يَرْكَعُ ثُمَّ مَضَى حَتَّى بَلَغَ الْمِائَتَيْنِ فَقُلْتُ يَرْكَعُ ثُمَّ مَضَى حَتَّى خَتَمَهَا قَالَ فَقُلْتُ يَرْكَعُ قَالَ ثُمَّ افْتَتَحَ سُورَةَ آلِ عِمْرَانَ حَتَّى خَتَمَهَا قَالَ فَقُلْتُ يَرْكَعُ قَالَ ثُمَّ افْتَتَحَ سُورَةَ النِّسَاءِ فَقَرَأَهَا قَالَ ثُمَّ رَكَعَ قَالَ فَقَالَ فِي رُكُوعِهِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ قَالَ وَكَانَ رُكُوعُهُ بِمَنْزِلَةِ قِيَامِهِ ثُمَّ سَجَدَ فَكَانَ سُجُودُهُ مِثْلَ رُكُوعِهِ وَقَالَ فِي سُجُودِهِ سُبْحَانَ رَبِّيَ الْأَعْلَى قَالَ وَكَانَ إِذَا مَرَّ بِآيَةِ رَحْمَةٍ سَأَلَ وَإِذَا مَرَّ بِآيَةٍ فِيهَا عَذَابٌ تَعَوَّذَ وَإِذَا مَرَّ بِآيَةٍ فِيهَا تَنْزِيهٌ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ سَبَّحَ
Huzayfa (roziyallohu anhu) aytdi: Bir kecha Nabiy ﷺ bilan namoz oʻqidim. U zot Baqarani boshladilar va yuztaga yetguncha oʻqidilar; men: «Rukuʼ qiladilar», dedim. Soʻng davom etib, ikki yuztaga yetdilar; men: «Rukuʼ qiladilar», dedim. Soʻng uni tugatgunlaricha davom etdilar; men: «Rukuʼ qiladilar», dedim. Soʻng Oli Imron surasini boshlab, uni tugatdilar; men: «Rukuʼ qiladilar», dedim. Soʻng Niso surasini boshlab, uni oʻqidilar, keyin rukuʼ qildilar. Rukuʼlarida: «Subhana robbiyal aziym», dedilar; rukuʼlari qiyomlari kabi (uzun) boʻldi. Soʻng sajda qildilar; sajdalari rukuʼlari kabi boʻldi va sajdalarida: «Subhana robbiyal aʼlo», dedilar. U zot rahmat oyatidan oʻtsalar, soʻrardilar; ichida azob boʻlgan oyatdan oʻtsalar, panoh tilardilar; ichida Alloh azza va jallani poklash boʻlgan oyatdan oʻtsalar, tasbeh aytardilar.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) айтди: Бир кеча Набий ﷺ билан намоз ўқидим. У зот Бақарани бошладилар ва юзтага етгунча ўқидилар; мен: «Рукуъ қиладилар», дедим. Сўнг давом этиб, икки юзтага етдилар; мен: «Рукуъ қиладилар», дедим. Сўнг уни тугатгунларича давом этдилар; мен: «Рукуъ қиладилар», дедим. Сўнг Оли Имрон сурасини бошлаб, уни тугатдилар; мен: «Рукуъ қиладилар», дедим. Сўнг Нисо сурасини бошлаб, уни ўқидилар, кейин рукуъ қилдилар. Рукуъларида: «Субҳана роббиял азийм», дедилар; рукуълари қиёмлари каби (узун) бўлди. Сўнг сажда қилдилар; саждалари рукуълари каби бўлди ва саждаларида: «Субҳана роббиял аъло», дедилар. У зот раҳмат оятидан ўтсалар, сўрардилар; ичида азоб бўлган оятдан ўтсалар, паноҳ тилардилар; ичида Аллоҳ азза ва жаллани поклаш бўлган оятдан ўтсалар, тасбеҳ айтардилар.