حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ بَنِي حَارِثَةَأَنَّ رَجُلًا وَجَأَ نَاقَةً فِي لَبَّتِهَا بِوَتِدٍ وَخَشِيَ أَنْ تَفُوتَهُ فَسَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَرَهُ أَوْ أَمَرَهُمْ بِأَكْلِهَا

Banu Horisadan boʻlgan bir kishidan rivoyat qilinadi: Bir kishi tuyasi qoʻldan ketishidan qoʻrqib, uning koʻkragiga qoziq sanchdi va Nabiy ﷺdan soʻradi. U zot unga — yoki ularga — uni yeyishni buyurdilar.Бану Ҳорисадан бўлган бир кишидан ривоят қилинади: Бир киши туяси қўлдан кетишидан қўрқиб, унинг кўкрагига қозиқ санчди ва Набий ﷺдан сўради. У зот унга — ёки уларга — уни ейишни буюрдилар.