قَالَوَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الْفُسَّاقَ هُمْ أَهْلُ النَّارِ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَنْ الْفُسَّاقُ قَالَ النِّسَاءُ قَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوَلَسْنَ أُمَّهَاتِنَا وَأَخَوَاتِنَا وَأَزْوَاجَنَا قَالَ بَلَى وَلَكِنَّهُمْ إِذَا أُعْطِينَ لَمْ يَشْكُرْنَ وَإِذَا ابْتُلِينَ لَمْ يَصْبِرْنَ
U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, fosiqlar — doʻzax ahlidir», dedilar. «Ey Allohning Rasuli, fosiqlar kimlar?» deyildi. U zot: «Ayollar», dedilar. Bir kishi: «Ey Allohning Rasuli, ular bizning onalarimiz, opa-singillarimiz va juftlarimiz emasmi?» dedi. U zot: «Ha, lekin ularga berilsa, shukr qilmaydilar; imtihon qilinsalar, sabr qilmaydilar», dedilar.У айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, фосиқлар — дўзах аҳлидир», дедилар. «Эй Аллоҳнинг Расули, фосиқлар кимлар?» дейилди. У зот: «Аёллар», дедилар. Бир киши: «Эй Аллоҳнинг Расули, улар бизнинг оналаримиз, опа-сингилларимиз ва жуфтларимиз эмасми?» деди. У зот: «Ҳа, лекин уларга берилса, шукр қилмайдилар; имтиҳон қилинсалар, сабр қилмайдилар», дедилар.