حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ سُحَيْمٍ عَنْ أُمَيَّةَ بِنْتِ أَبِي الصَّلْتِ عَنِ امْرَأَةٍ مِنْ بَنِي غِفَارٍ وَقَدْ سَمَّاهَا لِي قَالَتْأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي نِسْوَةٍ مِنْ بَنِي غِفَارٍ فَقُلْنَا لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ أَرَدْنَا أَنْ نَخْرُجَ مَعَكَ إِلَى وَجْهِكَ هَذَا وَهُوَ يَسِيرُ إِلَى خَيْبَرَ فَنُدَاوِيَ الْجَرْحَى وَنُعِينَ الْمُسْلِمِينَ بِمَا اسْتَطَعْنَا فَقَالَ عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ قَالَتْ فَخَرَجْنَا مَعَهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةً فَأَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى حَقِيبَةِ رَحْلِهِ قَالَتْ فَوَاللَّهِ لَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الصُّبْحِ فَأَنَاخَ وَنَزَلْتُ عَنْ حَقِيبَةِ رَحْلِهِ وَإِذَا بِهَا دَمٌ مِنِّي فَكَانَتْ أَوَّلَ حَيْضَةٍ حِضْتُهَا قَالَتْ فَتَقَبَّضْتُ إِلَى النَّاقَةِ وَاسْتَحْيَيْتُ فَلَمَّا رَأَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا بِي وَرَأَى الدَّمَ قَالَ مَا لَكِ لَعَلَّكِ نَفِسْتِ قَالَتْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَأَصْلِحِي مِنْ نَفْسِكِ وَخُذِي إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَاطْرَحِي فِيهِ مِلْحًا ثُمَّ اغْسِلِي مَا أَصَابَ الْحَقِيبَةَ مِنْ الدَّمِ ثُمَّ عُودِي لِمَرْكَبِكِ قَالَتْ فَلَمَّا فَتَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَيْبَرَ رَضَخَ لَنَا مِنْ الْفَيْءِ وَأَخَذَ هَذِهِ الْقِلَادَةَ الَّتِي تَرَيْنَ فِي عُنُقِي فَأَعْطَانِيهَا وَجَعَلَهَا بِيَدِهِ فِي عُنُقِي فَوَاللَّهِ لَا تُفَارِقُنِي أَبَدًا قَالَ وَكَانَتْ فِي عُنُقِهَا حَتَّى مَاتَتْ ثُمَّ أَوْصَتْ أَنْ تُدْفَنَ مَعَهَا فَكَانَتْ لَا

Umayya binti Abus-Salt (rahimahalloh) Banu Gʻifordan boʻlgan, ismi menga aytilgan bir ayol (roziyallohu anho)dan rivoyat qildi. U ayol aytdi: Men Banu Gʻifor ayollari orasida Rasululloh ﷺning huzurlariga keldim va u zotga: «Yo Rasululloh, biz siz bilan birga mana bu safaringizga chiqib, yaradorlarni davolamoqchi va musulmonlarga qoʻlimizdan kelganicha yordam bermoqchimiz», dedik — u zot Xaybar tomon yurmoqda edilar. U zot: «Allohning barakasi bilan (chiqinglar)», dedilar. U ayol aytdi: Biz u zot bilan birga chiqdik; men yosh qiz edim. Rasululloh ﷺ meni oʻz ulovlarining ortidagi xurjun ustiga mindirdilar. Olloh nomiga qasamki, Rasululloh ﷺ tonggacha (yoʻl yurib) toʻxtamadilar, soʻng tuyani choʻktirdilar, men esa xurjundan tushdim. Birdan unda mendan boʻlgan qon (izi) koʻrindi — bu mening koʻrgan birinchi hayzim edi. Men tuyaga qisilib, uyaldim. Rasululloh ﷺ mening holimni va qonni koʻrganlarida: «Senga nima boʻldi? Balki hayz koʻrgandirsan?» dedilar. Men: «Ha», dedim. U zot: «Oʻzingni tartibga keltir, soʻng bir idishda suv olib, unga tuz solgin, keyin xurjunga tekkan qonni yuvgin, soʻngra ulovingga qaytgin», dedilar. U ayol aytdi: Rasululloh ﷺ Xaybarni fath qilganlarida, bizga oʻljadan ulush berdilar va mana bu — sen mening boʻynimda koʻrib turgan — marjonni olib, menga berdilar hamda uni oʻz qoʻllari bilan boʻynimga taqdilar. Allohga qasamki, u mendan hech qachon ayrilmaydi. (Rovi) aytdi: U (marjon) uning boʻynida vafot etgunicha turdi, soʻng u oʻzi bilan birga dafn qilinishini vasiyat qildi.Умайя бинти Абус-Салт (раҳимаҳаллоҳ) Бану Ғифордан бўлган, исми менга айтилган бир аёл (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилди. У аёл айтди: Мен Бану Ғифор аёллари орасида Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келдим ва у зотга: «Ё Расулуллоҳ, биз сиз билан бирга мана бу сафарингизга чиқиб, ярадорларни даволамоқчи ва мусулмонларга қўлимиздан келганича ёрдам бермоқчимиз», дедик — у зот Хайбар томон юрмоқда эдилар. У зот: «Аллоҳнинг баракаси билан (чиқинглар)», дедилар. У аёл айтди: Биз у зот билан бирга чиқдик; мен ёш қиз эдим. Расулуллоҳ ﷺ мени ўз уловларининг ортидаги хуржун устига миндирдилар. Оллоҳ номига қасамки, Расулуллоҳ ﷺ тонггача (йўл юриб) тўхтамадилар, сўнг туяни чўктирдилар, мен эса хуржундан тушдим. Бирдан унда мендан бўлган қон (изи) кўринди — бу менинг кўрган биринчи ҳайзим эди. Мен туяга қисилиб, уялдим. Расулуллоҳ ﷺ менинг ҳолимни ва қонни кўрганларида: «Сенга нима бўлди? Балки ҳайз кўргандирсан?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. У зот: «Ўзингни тартибга келтир, сўнг бир идишда сув олиб, унга туз солгин, кейин хуржунга теккан қонни ювгин, сўнгра уловингга қайтгин», дедилар. У аёл айтди: Расулуллоҳ ﷺ Хайбарни фатҳ қилганларида, бизга ўлжадан улуш бердилар ва мана бу — сен менинг бўйнимда кўриб турган — маржонни олиб, менга бердилар ҳамда уни ўз қўллари билан бўйнимга тақдилар. Аллоҳга қасамки, у мендан ҳеч қачон айрилмайди. (Рови) айтди: У (маржон) унинг бўйнида вафот этгунича турди, сўнг у ўзи билан бирга дафн қилинишини васият қилди.