حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا مَرْوَانُ قَالَ حَدَّثَتْنَا امْرَأَةٌ يُقَالُ لَهَا طَلْحَةُ مَوْلَاةُ بَنِي فَزَارَةَ عَنْ مَوْلَاةٍ لَهُمْ يُقَالُ لَهَا عَقِيلَةُ عَنْ سَلَامَةَ ابْنَةِ الْحُرِّ قَالَتْسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ مِنْ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ أَوْ فِي شِرَارِ الْخَلْقِ أَنْ يَتَدَافَعَ أَهْلُ الْمَسْجِدِ لَا يَجِدُونَ إِمَامًا يُصَلِّي بِهِمْ
Salama binti al-Hurr (roziyallohu anho) aytdi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Albatta, Qiyomat alomatlaridan — yoki xalqning yomonlaridan — biri shuki, masjid ahli bir-birini (imomlikka) surib, oʻzlariga namoz oʻqib beradigan imom topa olmay qoladilar».Салама бинти ал-Ҳурр (розияллоҳу анҳо) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Албатта, Қиёмат аломатларидан — ёки халқнинг ёмонларидан — бири шуки, масжид аҳли бир-бирини (имомликка) суриб, ўзларига намоз ўқиб берадиган имом топа олмай қоладилар».