حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، أَتَيْنَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ شَبَبَةٌ مُتَقَارِبُونَ، فَأَقَمْنَا عِنْدَهُ عِشْرِينَ يَوْمًا وَلَيْلَةً، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَحِيمًا رَفِيقًا، فَلَمَّا ظَنَّ أَنَّا قَدِ اشْتَهَيْنَا أَهْلَنَا أَوْ قَدِ اشْتَقْنَا سَأَلَنَا عَمَّنْ تَرَكْنَا بَعْدَنَا فَأَخْبَرْنَاهُ قَالَ " ارْجِعُوا إِلَى أَهْلِيكُمْ فَأَقِيمُوا فِيهِمْ وَعَلِّمُوهُمْ وَمُرُوهُمْ ـ وَذَكَرَ أَشْيَاءَ أَحْفَظُهَا أَوْ لاَ أَحْفَظُهَا ـ وَصَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي، فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَلْيُؤَذِّنْ لَكُمْ أَحَدُكُمْ وَلْيَؤُمَّكُمْ أَكْبَرُكُمْ ".
Molik (ibn Huvayris) (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Paygʻambar ﷺ ning oldiga keldik va u zot bilan yigirma kunu kecha qoldik. Biz hammamiz yosh, taxminan teng yoshda edik. Paygʻambar ﷺ juda mehribon va rahmdil edilar. U zot bizning oilamizga sogʻinganimizni sezgach, uylarimiz va u yerdagi odamlar haqida soʻradi, biz aytdik. Soʻng u zot bizga oilamiz oldiga qaytib, ular bilan boʻlishni, ularga (dinni) oʻrgatishni va ularni yaxshi ishlarga buyurishni aytdilar. U zot men (eslab yoki) unutgan boshqa baʼzi narsalarni ham aytdilar. Soʻng Paygʻambar ﷺ qoʻshimcha qildilar: «Men namoz oʻqiganimni koʻrgandek namoz oʻqinglar; namoz vaqti kirsa, biringiz azon aytsin va eng kattangiz imomlik qilsin».