حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " سَبْعَةٌ يُظِلُّهُمُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلُّهُ الإِمَامُ الْعَادِلُ، وَشَابٌّ نَشَأَ فِي عِبَادَةِ رَبِّهِ، وَرَجُلٌ قَلْبُهُ مُعَلَّقٌ فِي الْمَسَاجِدِ، وَرَجُلاَنِ تَحَابَّا فِي اللَّهِ اجْتَمَعَا عَلَيْهِ وَتَفَرَّقَا عَلَيْهِ، وَرَجُلٌ طَلَبَتْهُ امْرَأَةٌ ذَاتُ مَنْصِبٍ وَجَمَالٍ فَقَالَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ. وَرَجُلٌ تَصَدَّقَ أَخْفَى حَتَّى لاَ تَعْلَمَ شِمَالُهُ مَا تُنْفِقُ يَمِينُهُ، وَرَجُلٌ ذَكَرَ اللَّهَ خَالِيًا فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ ".
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Allohning soyasidan boshqa (hech) soya boʻlmaydigan kunda (Qiyomatda) Alloh yetti (kishi)ni Oʻz soyasiga oladi: birinchisi — odil hokim; ikkinchisi — Allohga ibodatda (yoshlikdan) ulgʻaygan yigit; uchinchisi — qalbi masjidlarga bogʻlangan kishi; toʻrtinchisi — bir-birini faqat Alloh uchun sevgan, faqat Alloh yoʻlida uchrashib, Alloh yoʻlida ajrashgan ikki kishi; beshinchisi — goʻzal, asilzoda ayol (zino uchun) chaqirsa: ‹Men Allohdan qoʻrqaman›, — degan erkak; oltinchisi — chap qoʻli oʻng qoʻli nima berganini bilmaydigan darajada maxfiy sadaqa bergan kishi; yettinchisi — yolgʻiz holda Allohni zikr qilib, koʻzlari yoshga toʻlgan kishi», — dedilar.