حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ إِنِّي لاَ آلُو أَنْ أُصَلِّيَ بِكُمْ كَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِنَا. قَالَ ثَابِتٌ كَانَ أَنَسٌ يَصْنَعُ شَيْئًا لَمْ أَرَكُمْ تَصْنَعُونَهُ، كَانَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامَ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ. وَبَيْنَ السَّجْدَتَيْنِ حَتَّى يَقُولَ الْقَائِلُ قَدْ نَسِيَ.
Sobit (Anasdan) rivoyat qiladi: Anas: «Men Paygʻambar ﷺ bizga namozni qanday oʻqitgan boʻlsalar, sizlarga ham shunday oʻqitishda qoʻlimdan kelganini qilaman», — dedi. Anas men sizlarni qilayotgan holda koʻrmagan bir ishni qilar edi: u rukuʼdan keyin shunchalik uzoq (tik) turar ediki, kishi: «U (sajdani) unutdi», — deb oʻylar edi; va u ikki sajda orasida shunchalik uzoq oʻtirar ediki, kishi: «U ikkinchi sajdani unutdi», — deb oʻylar edi.