حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، كَانَ يَرَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَتَرَبَّعُ فِي الصَّلاَةِ إِذَا جَلَسَ، فَفَعَلْتُهُ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ، فَنَهَانِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَقَالَ إِنَّمَا سُنَّةُ الصَّلاَةِ أَنْ تَنْصِبَ رِجْلَكَ الْيُمْنَى وَتَثْنِيَ الْيُسْرَى. فَقُلْتُ إِنَّكَ تَفْعَلُ ذَلِكَ. فَقَالَ إِنَّ رِجْلَىَّ لاَ تَحْمِلاَنِي.
Abdulloh ibn Abdulloh (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Men Abdulloh ibn Umarni namozda oʻtirganida oyoqlarini chalkashtirib (chordana qurib) oʻtirgan holda koʻrdim va men — oʻsha kunlarda yosh yigit edim — shunday qildim. Ibn Umar meni bundan qaytardi va: «Namozda (sunnat) — oʻng oyoqni tik tutib, chapni bukib (oʻtirish)», — dedi. Men (savol bilan): «Lekin siz shunday qilyapsiz (oyoqni chalkashtiryapsiz)-ku», — dedim. U: «Mening oyoqlarim ogʻirligimni koʻtara olmaydi», — dedi.