حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ ـ رضى الله عنه ـ. أَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلاَتِي. قَالَ " قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا وَلاَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ أَنْتَ، فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ، وَارْحَمْنِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ".
Abu Bakr Siddiq (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ dan menga bir duo oʻrgatishni soʻradim — namozda uni (oʻqib) Allohga duo qilsam. U zot menga: «Allohumma innii zolamtu nafsii zulman kasiiran, va laa yagʻfiruz-zunuuba illaa anta, fagʻfir lii magʻfiratan min indik, varhamnii, innaka antal-gʻafuurur-rohiim (Allohim, men oʻzimga koʻp zulm qildim; gunohlarni Sendan boshqa hech kim kechirmaydi; bas, meni oʻz (huzuring)dan magʻfirat qil va menga rahm qil; albatta, Sen Gʻafur (koʻp magʻfirat qiluvchi), Rohim (mehribon)san)» — deyishni aytdilar.