حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ الْغَسِيلِ، قَالَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ صَعِدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمِنْبَرَ وَكَانَ آخِرَ مَجْلِسٍ جَلَسَهُ مُتَعَطِّفًا مِلْحَفَةً عَلَى مَنْكِبَيْهِ، قَدْ عَصَبَ رَأْسَهُ بِعِصَابَةٍ دَسِمَةٍ، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَيُّهَا النَّاسُ إِلَىَّ ". فَثَابُوا إِلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، فَإِنَّ هَذَا الْحَىَّ مِنَ الأَنْصَارِ يَقِلُّونَ، وَيَكْثُرُ النَّاسُ، فَمَنْ وَلِيَ شَيْئًا مِنْ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَطَاعَ أَنْ يَضُرَّ فِيهِ أَحَدًا أَوْ يَنْفَعَ فِيهِ أَحَدًا، فَلْيَقْبَلْ مِنْ مُحْسِنِهِمْ، وَيَتَجَاوَزْ عَنْ مُسِيِّهِمْ ".
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Paygʻambar ﷺ minbarga chiqdilar — bu u zot ishtirok etgan soʻnggi (yigʻin) edi. U zot yelkalarini katta toʻn bilan oʻragan va boshlarini yogʻli boylam (latta) bilan bogʻlagan edilar. U zot Allohga hamd va sano aytib: «Ey odamlar, mening oldimga kelinglar», — dedilar. Bas, odamlar kelib, u zotning atrofiga yigʻildi; soʻng u zot: «Ammo baʼdu. Bundan keyin ansorlar kamayadi va boshqa odamlar koʻpayadi. Bas, kimki Muhammad ummatiga hokim boʻlsa va odamlarga zarar yoki foyda yetkazish qudratiga ega boʻlsa, ularning (ansorlarning) yaxshilari (qilgan)dan yaxshilikni qabul qilsin va ularning xato qiluvchilari(ning xatosini) avf etsin», — dedilar.