حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ يَحْيَى أَبُو السُّكَيْنِ، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُحَارِبِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُوقَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ حِينَ أَصَابَهُ سِنَانُ الرُّمْحِ فِي أَخْمَصِ قَدَمِهِ، فَلَزِقَتْ قَدَمُهُ بِالرِّكَابِ، فَنَزَلْتُ فَنَزَعْتُهَا وَذَلِكَ بِمِنًى، فَبَلَغَ الْحَجَّاجَ فَجَعَلَ يَعُودُهُ فَقَالَ الْحَجَّاجُ لَوْ نَعْلَمُ مَنْ أَصَابَكَ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ أَنْتَ أَصَبْتَنِي. قَالَ وَكَيْفَ قَالَ حَمَلْتَ السِّلاَحَ فِي يَوْمٍ لَمْ يَكُنْ يُحْمَلُ فِيهِ، وَأَدْخَلْتَ السِّلاَحَ الْحَرَمَ وَلَمْ يَكُنِ السِّلاَحُ يُدْخَلُ الْحَرَمَ.
Said ibn Jubayr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Ibn Umar bilan birga edim; (oʻsha paytda) bir nayza uchi uning oyogʻi tagiga sanchildi va oyogʻi egar uzangisiga yopishib qoldi; men tushib, uning oyogʻini tortib chiqardim — bu Minoda boʻldi. Hajjojga xabar yetdi va u (Ibn Umar)ning ahvolini soʻrashga kelib: «Voy! Koshki, seni yaralagan odamni bilsak edi!» — dedi. Ibn Umar: «Meni yaralagan — oʻzingsan», — dedi. Hajjoj: «Bu qanday boʻldi?» — dedi. Ibn Umar: «Sen — hech kim qurol koʻtarmaydigan kunda qurol koʻtarishga ruxsat berding va — ilgari ruxsat berilmagan boʻlsa ham — Haramda qurol koʻtarishga ruxsat berding», — dedi.