حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، حَدَّثَنِي بَكْرٌ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ الْعَتَمَةَ فَقَرَأَ
﴿ إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ ﴾ فَسَجَدَ فَقُلْتُ مَا هَذِهِ قَالَ سَجَدْتُ بِهَا خَلْفَ أَبِي الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَزَالُ أَسْجُدُ فِيهَا حَتَّى أَلْقَاهُ.Abu Rofiʼ (Abu Hurayradan) rivoyat qiladi: Men Abu Hurayra orqasida xufton namozini oʻqidim va u ‹Izas-samaaunshaqqat›ni oʻqib, sajda qildi. Men: «Bu nima?» — dedim. Abu Hurayra: «Men Abulqosim (Paygʻambar ﷺ) orqasida sajda qilgan edim va u zotga yoʻliqgunimcha (vafotimga qadar) shunday qilaveraman», — dedi.