حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ الصَّلاَةُ أَوَّلُ مَا فُرِضَتْ رَكْعَتَيْنِ فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ، وَأُتِمَّتْ صَلاَةُ الْحَضَرِ. قَالَ الزُّهْرِيُّ فَقُلْتُ لِعُرْوَةَ مَا بَالُ عَائِشَةَ تُتِمُّ قَالَ تَأَوَّلَتْ مَا تَأَوَّلَ عُثْمَانُ.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Namozlar dastlab farz qilinganda, har biri ikki rakatdan edi. Keyin safardagi namoz oʻsha holida qoldirildi, musofir boʻlmagan(lar)ning namozi esa toʻliq (toʻrt rakat) qilindi». Zuhriy: «Men Urvadan: ‹Oishani (safarda) toʻliq namoz oʻqishga nima undadi?› — deb (soʻradim). U: ‹U Usmon qilgandek qildi›, — deb javob berdi», — dedi.